Ζούμε στην εποχή που οι περισσότερες υπερπαραγωγές διαφημίζονται ως “must-see on the biggest screen possible”, στην πραγματικότητα, όμως, ελάχιστες έχουν πραγματικά σχεδιαστεί γι’ αυτό.
Αν υπάρχει, όμως, ένα φιλμ που δεν πρέπει να το δεις απλώς, αλλά να το ζήσεις, αυτό είναι η “Οδύσσεια” του Christopher Nolan. Και ναι, αν αναρωτιέσαι αν αξίζει να περιμένεις μέχρι να βρεις διαθέσιμο εισιτήριο για αίθουσα IMAX, η απάντηση είναι σχεδόν μονόδρομος.
Δεν πρόκειται άλλωστε για μια ταινία που απλώς προβάλλεται σε IMAX, καθώς αποτελεί την πρώτη μεγάλου μήκους παραγωγή στην ιστορία του κινηματογράφου που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου με κάμερες IMAX 15/70. Με άλλα λόγια, ο Νόλαν δεν σκέφτηκε πρώτα την ταινία και μετά το φορμάτ. Έχτισε την ταινία γύρω από το ίδιο το IMAX.
Βλέπεις την εικόνα που σχεδίασε ο Νόλαν
Αυτό που πολλοί δεν γνωρίζουν είναι ότι στις αίθουσες IMAX δεν αλλάζει μόνο το μέγεθος της οθόνης, αλλά ολόκληρο το κάδρο.
Έχεις δει κάτι meme που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και απεικονίζουν πώς μια νορμάλ κινηματογραφική οθόνη κάνει… crop την IMAX, δεν είναι υπερβολή. Αρκετές σκηνές βλέπεις έως και 40% περισσότερη εικόνα. Περισσότερο ουρανό, περισσότερη θάλασσα, περισσότερους στρατιώτες, ακόμα παραπάνω πληροφορία γύρω από τους χαρακτήρες.
Είναι σαν να βλέπεις έναν πίνακα χωρίς να του έχουν κόψει τις άκρες και για μια ιστορία όπως η Οδύσσεια, που βασίζεται στην αίσθηση της περιπέτειας και της κλίμακας, αυτή η διαφορά είναι τεράστια.
Υπάρχουν σκηνές που πιθανότατα θα λειτουργήσουν μια χαρά και σε μια συμβατική αίθουσα, όπως και στιγμές που μοιάζουν να έχουν σχεδιαστεί αποκλειστικά για μια οθόνη ύψους αρκετών ορόφων.
Οι θαλασσοταραχές, οι μάχες, τα μυθικά πλάσματα και οι αχανείς ελληνικές τοποθεσίες αποκτούν μια αίσθηση όγκου που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.
Δεν είναι 3D και δεν απαιτούνται ειδικά γυαλιά για να παρακολουθήσεις τον Ομηρικό Έπος. Κι όμως, πολλές φορές το μάτι έχει την αίσθηση ότι η εικόνα βγαίνει από την οθόνη.
Και μετά υπάρχει ο ήχος
Όποιος έχει δει έστω μία ταινία του Νόλαν ξέρει ότι αντιμετωπίζει τον ήχο σαν ακόμη έναν πρωταγωνιστή.
Οι μάχες έχουν βάρος, τα κύματα ακούγονται σαν να βρίσκεσαι πάνω στο κατάστρωμα, με τη μουσική να πλημμυρίζει ολόκληρη την αίθουσα. Αν ήσουν από τους τυχερούς που έζησαν το Oppenheimer -του Νόλαν πάλι- σε ΙΜΑΧ αίθουσα, θυμάσαι καλά πως όταν έσκασε η ατομική βόμβα, ότι ένιωσες το πρόσωπό σου να σε πηγαίνει πίσω.
Ναι, υπάρχει πάντα εκείνη η χαρακτηριστική “Νολανική” συνήθεια, όπου σε ορισμένα σημεία η μουσική σχεδόν καταπίνει τους διαλόγους. Αν όμως υπάρχει ένα σύστημα προβολής που μπορεί να αναδείξει την ηχητική φιλοσοφία του, αυτό είναι το IMAX.
Κι αν δεν έχεις IMAX κοντά σου;
Η αλήθεια είναι πως η Οδύσσεια παραμένει εντυπωσιακή σχεδόν σε οποιαδήποτε μεγάλη κινηματογραφική αίθουσα καθώς δεν πρόκειται να χάσεις την ιστορία, τις ερμηνείες ή τη μαγεία του Νόλαν.
Αν όμως είσαι από εκείνους που περιμένουν χρόνια μια ταινία, που θέλουν να τη θυμούνται όπως θυμούνται το The Dark Knight, το Interstellar ή το Oppenheimer, τότε ίσως αξίζει λίγη ακόμη υπομονή.
Γιατί αυτή είναι μία από τις ελάχιστες ταινίες των τελευταίων χρόνων που σχεδιάστηκαν για να αποδείξουν γιατί ο κινηματογράφος εξακολουθεί να είναι εμπειρία και όχι απλώς περιεχόμενο.
Και αυτή η εμπειρία δύσκολα χωράει σε μια απλή οθόνη.
