Μια κατάσταση άρρωστη, καθόλου άγνωστη και στην υπόλοιπη χώρα, αλλά στη Θεσσαλονίκη οι διαστάσεις αυτού του φαινομένου δεν έχουν προηγούμενο. Σαν να υπακούει πλέον σε μια παράδοση της πόλης, έχει διαμορφωθεί μια κουλτούρα προσφυγών ώστε κάθε φορά που ένα νέο έργο μπαίνει στις ράγες έρχονται αυτές να το καθυστερήσουν, να το «ψαλιδίσουν», να το εκτροχιάσουν, ακόμα και να το ακυρώσουν. Με τα σύνορα της γνήσιας ευαισθησίας, ανησυχίας και αντίδρασης από τη μια και της σκοπιμότητας, των ιδεοληπτικών εμμονών και πεισματικών αρνήσεων σε ό,τι καινούριο και σύγχρονο έρχεται να αλλάξει τη ζωή της Θεσσαλονίκης προς το καλύτερο από την άλλη, συχνά καθόλου ευδιάκριτα, η πόλη «ματώνει» εδώ και δεκαετίες μαχόμενη και με τον εαυτό της.
Ασκήσεις καθυστερήσεων
Κάπως έτσι, η διακοπή των εργασιών στον Flyover, λόγω της προσωρινής απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας, προκάλεσε αίσθηση σε όλη την Ελλάδα, αλλά όχι στη Θεσσαλονίκη. Γιατί στην πόλη αυτή οι προσφυγές έχουν γίνει πλέον η κανονικότητα. Αναμετριέται με τις παθογένειες του ελληνικού κράτους -αλλά και τις δικές της- επί δεκαετίες και χάνει. Με αυτή τη φάμπρικα, οι κάθε λογής συλλογικότητες, αυτοσχέδιες επιτροπές κατοίκων ή μεμονωμένα άτομα που θεωρούν ότι θίγονται τα δικαιώματα ή τα συμφέροντά τους επιδίδονται σε ασκήσεις καθυστερήσεων κάθε έργου που οδηγεί τον τόπο όπου κατοικούν προς τα εμπρός, καταδικάζοντάς τον σε ταλαιπωρία, υστέρηση, αδικώντας τις προοπτικές του.
Δεν υπάρχει ανάλογο προηγούμενο σε προηγμένη χώρα με αυτό της Θεσσαλονίκης όσον αφορά τις καθυστερήσεις τέτοιας σημασίας έργων, για τις οποίες ευθύνονται ομάδες πολιτών, αρχαιολόγοι, τοπικοί σύλλογοι, οικολόγοι, η Ορνιθολογική Εταιρεία, ακόμη κι ένας μητροπολίτης! Καμιά η σημασία των επιστημονικών γνωματεύσεων πανεπιστημίων, ινστιτούτων, ερευνητικών φορέων, όλων των σχετιζόμενων ειδικών για τους περιβαλλοντικούς, κατά κανόνα αλλά όχι μόνο, όρους εκτέλεσης ενός έργου. Υπάρχει η «βιομηχανία των προσφυγών» που μπορεί να ακυρώσει τα πάντα.
Αρκεί μια προσφυγή όσων θεωρούν ότι έχουν έννομο συμφέρον, ακόμη και όταν δεν είναι ειδικοί, αλλά απλώς εκπροσωπούν τοπικά μικροσυμφέροντα ή ακόμα μόνο τον εαυτό τους, την παρέα τους και τις προκαταλήψεις τους, για να μπλοκάρει το έργο. Για μήνες, στην καλύτερη περίπτωση, για χρόνια, στην πιο συνηθισμένη, ακόμη και για πάντα, στη χειρότερη.
Με τις εκάστοτε κυβερνήσεις να έχουν επίσης τις δικές τους διαχρονικές ευθύνες στην πλημμελή προετοιμασία των διαγωνισμών κάποιων έργων, κάτι που δίνει αφορμή (ή και άλλοθι) για τις ενέργειες των άλλων.
Και πάνω που πήγε να «αναπνεύσει», το καθιερωμένο ραντεβού των ομάδων των πολιτών και κάποιων φορέων με το ΣτΕ έδωσε πάλι αποτέλεσμα. Στοπ στα έργα για το Flyover. Ξανά από την αρχή, η ίδια γνωστή ιστορία. Μιλάμε μάλιστα για ένα έργο που από τους ειδικούς θεωρείται καταλύτης για την κυκλοφοριακή αποφόρτιση της πόλης, επομένως και για τη βελτίωση των περιβαλλοντικών συνθηκών, συνακόλουθα της ποιότητας ζωής κατοίκων και επισκεπτών. Eργο δύσκολο και απαιτητικό τεχνικά, που θα εκσυγχρονίσει τη σημερινή ανατολική εσωτερική περιφερειακή οδό σε μήκος 12 χλμ., με την κατασκευή μιας υπερυψωμένης λεωφόρου ταχείας κυκλοφορίας 7,6 χλμ. πάνω από τη σημερινή ανατολική περιφερειακή οδό, που θα περιλαμβάνει και μια γέφυρα 4 χλμ.
Για την ιστορία, στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο έχουν προσφύγει ο Σύνδεσμος Κατοίκων Κωνσταντινοπουλιτών, ο Σύλλογος Προστασίας Σέιχ Σου και ο Σύλλογος Δρομέων Υγείας Θεσσαλονίκης, που υποστηρίζουν ότι τα έργα θα προκαλέσουν ανεπανόρθωτη βλάβη στο δάσος λόγω των γεωτρήσεων στις όχθες του ρέματος Μαλακοπής, με επακόλουθο την καταστροφή του οικοσυστήματος και τον κίνδυνο πλημμυρών σε περίπτωση έντονων καιρικών φαινομένων.
