Πίσω από τη λάμψη της τηλεοπτικής επιτυχίας και την αδρεναλίνη της «ληστείας του αιώνα», η σειρά «Ριφιφί» κρύβει μια βαθιά ανθρώπινη τραγωδία που ξεπερνά κάθε σενάριο μυθοπλασίας. Δεν πρόκειται απλώς για μια αστυνομική ιστορία, αλλά για το δράμα μιας μητέρας που είδε μια τράπεζα να γίνεται το ανυπέρβλητο εμπόδιο στην προσπάθειά της να σώσει τη ζωή του παιδιού της.
Η πραγματική «Όλγα» σπάει τη σιωπή της
Στη Μυτιλήνη ζει το πρόσωπο πίσω από τον ρόλο της «Όλγας» (που υποδύεται η Ευαγγελία Μουμούρη). Η Γεωργία Πιτσιλάδη, η μητέρα του μικρού Παναγιώτη, άνοιξε την καρδιά της, μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό Mega, για την οδυνηρή πραγματικότητα που βίωσε. Με τη φωνή της να σπάει από τη συγκίνηση, αποκάλυψε πως η δικαίωση του γιου της είναι πλέον ο μοναδικός σκοπός της ζωής της. «Ο μικρός ήρθε στον ύπνο μου και μου είπε: “Μαμά, εσύ μονάχα θα με δικαιώσεις”. Αυτό θέλω, τίποτα άλλο», εξομολογήθηκε.
Όταν η γραφειοκρατία νίκησε την ελπίδα
Η ιστορία του παιδιού με τα μεγάλα πράσινα μάτια που έφυγε τόσο άδικα από τη ζωή δεν είναι προϊόν φαντασίας. Ο μικρός Παναγιώτης έδινε μάχη με τον καρκίνο και η μόνη του ελπίδα ήταν μια σωτήρια επέμβαση στο εξωτερικό. Τα χρήματα είχαν συγκεντρωθεί μέσω μεγάλου λαϊκού εράνου, όμως δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους. Η άρνηση της τράπεζας να εκταμιεύσει το ποσό στάθηκε μοιραία, στερώντας από το παιδί τη δυνατότητα να παλέψει για τη ζωή του.
Η ιστορία του μικρού Παναγιώτη
Σεπτέμβριος 1999. Ο μικρός Παναγιώτης διαγνώστηκε με παιδικό καρκίνο σε προχωρημένο στάδιο. Η κοινωνία στηρίζει την οικογένεια Βασιλέλη και μέσα σε χρόνο ρεκόρ συγκεντρώνεται το εξωφρενικό ποσό των 100 εκατομμυρίων δραχμών.
«Στείλαμε τα χαρτιά και μας είπαν ότι μπορείτε να το φέρετε το παιδάκι, έχετε αυτό, βγάλαμε τα εισιτήρια, ετοιμάσαμε διαβατήρια, τα ετοιμάσαμε όλα και απομείναμε με βαλίτσες και διαβατήρια στο χέρι», είπε η μητέρα του παιδιού.
Και πάνω που η οικογένεια είναι έτοιμη να φύγει για την Αμερική, η τράπεζα αρνείται να εκταμιεύσει τα χρήματα για την επέμβαση.
«Όταν πήγαμε να πούμε στην τράπεζα ότι αυτό το πράγμα πρέπει να γίνει, μας λέει τα λεφτά δεσμεύτηκαν. Γιατί δεσμεύτηκαν τα λεφτά; Ποιος τα δέσμευσε; Λέει ‘δεν ξέρω, έχουν βγάλει έναν νόμο’, λέει, ‘το ’31’. Τι, να τον κάνω εγώ τον νόμο; Το δικό μου το μωρό ήταν γεννημένο το ’31; Βοηθάει ο κόσμος από το υστέρημά του. Η τράπεζα γιατί να τα δεσμεύει; Είναι δικά της;», είπε και συνέχισε:
«Ο κόσμος τα έδωσε για το μωρό. Να γιατρευτεί το μωρό. Δώσ’ τα. Ήταν δικά σας; Αλλιώς ας μην τα παίρναν από τον κόσμο. Γιατί να τα πάρουν από τον κόσμο; Να πουν ότι είμαστε κλέφτες, απατεώνες, θα τα βάλετε, αλλά εμείς θα τα πάρουμε».
Έναν χρόνο αργότερα, ο νόμος τροποποιείται και ένα μέρος των χρημάτων εγκρίνεται, είναι όμως ήδη πολύ αργά. «Ούτε νόμος άλλαξε ούτε τίποτα άλλαξαν, το μωρό μου το φάγαν και το αποτέλεσμα μηδέν».
Για την τηλεοπτική σειρά λέει: «Απ’ τη μια νιώθω χαρά, απ’ την άλλη είμαι στεναχωρημένη, πάλι ανοίγει πληγή, αλλά δεν θέλω και να ξεχαστεί», είπε η μητέρα του παιδιού, με τον πατέρα να συμπληρώνει για τη σειρά: «απ’ τη μια συγκινήθηκα κι απ’ την άλλη ένιωθα μια χαρά».
Η πραγματική ιστορία του Παναγιωτάκη
Το 3χρονο αγόρι με τα πράσινα μάτια πάλεψε ηρωικά, όμως δεν μπόρεσε να κερδίσει τη μάχη με την γραφειοκρατία. Η οικογένειά του θρηνεί ακόμη και σήμερα, 25 χρόνια μετά.
«Όλοι ήταν συνεννοημένοι. Από τράπεζα, νοσοκομείο, τα πάντα. Μέχρι της Αθήνας ο διοικητής. Ήταν μπλεγμένοι όλοι μέσα. Για τα χρήματα, κλίκα», είπε ο πατέρας του Παναγιωτάκη.
Την ανείπωτη θλίψη των γονιών του Παναγιώτη απαλύνει ο ερχομός της κόρης τους, που πήρε το όνομα του αδερφού της, σαν φόρο τιμής.
«Και λέω εγώ στην Παναγιά, λέω ‘άμα θες, Παναγιά μου, να μου το χαρίσεις, να ‘ναι γερό. Και σιδερένιο. Άμα μου το χαρίσεις και μου το πάρεις μετά από έναν χρόνο, να μην μου το δώσεις ποτέ. Άσε με μ’ αυτό τον καημό’», είπε η κυρία Πιτσιλάδη.
Όσο η κοινωνία θυμάται την αδικία που έγινε σε βάρος τους, ποτέ κανείς δεν θα ξεχάσει τον μικρό Παναγιώτη. Αυτό πιστεύει η οικογένεια Βασιλέλη. «Να δικαιωθεί ο Παναγιώτης. Τίποτα άλλο δεν θέλω. Θέλω να δικαιωθεί», είπε κλείνοντας.
