Ο κίνδυνος όμως από την πλευρά της Τουρκίας ελλοχεύει. Ο τρόπος που θα αντιδράσει, τουλάχιστον μέχρι τις τουρκικές εκλογές είναι πλέον το ερώτημα που απασχολεί και την Αθήνα και το ΝΑΤΟ.
Δεν χωρά αμφιβολία πως η Τουρκία είναι μία χώρα με εξαιρετικά σημαντική γεωπολιτική θέση. Το συγκεκριμένο πλεονέκτημα την έχει καταστήσει σημαντικό εταίρο για τις μεγάλες δυνάμεις, ενώ και η ίδια η Τουρκία εκμεταλλευόμενη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, έχει αποκομίσει σημαντικά οφέλη από την επί σειρά ετών συνεργασία της με τη Δύση.
Τα τελευταία χρόνια ωστόσο, η Άγκυρα επιδεικνύει μία αναθεωρητική συμπεριφορά που επανειλημμένα έχει εκθέσει τις καλές σχέσεις που έχει με τη Δύση και ιδιαίτερα με τις ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να έχει απωλέσει πλέον μεγάλο ποσοστό της εμπιστοσύνης τους και σήμερα έχουμε φτάσει να συζητάμε ακόμα και για μία πιθανή ρήξη των σχέσεων αυτών.
Η ακραία, αγοραία, εμπρηστική και απειλητική ρητορική κατά γειτονικών χωρών, οι επιθετικές ενέργειες εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου, η «παραφύση» συμμαχία με τον Βλάντιμιρ Πούτιν, η καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο εσωτερικό, η φίμωση των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, είναι μόνο μερικές από τις πρακτικές του τουρκικού καθεστώτος που έχουν προκαλέσει τεράστια δυσφορία στη δυτική συμμαχία, που δείχνει – έστω και αργά – να αντιλαμβάνεται πόσο αφερέγγυος και επικίνδυνος είναι ο Ταγίπ Ερντογάν.
Αλήθεια; Νομίζετε πως τυχαία το αναφέρουμε ως «καθεστώς»; Νομίζετε πως τυχαία αποκαλούμε τον Ερντογάν «σουλτάνο; Το καθεστώς Ερντογάν, δεν σταματά να δείχνει το σκοτεινό του πρόσωπο: ένοπλες πολιτοφυλακές στις γειτονιές, λογοκρισία, πλήρης έλεγχος των ΜΜΕ, άδικες φυλακίσεις και βασανιστήρια έχουν οδηγήσει πολλούς απεγνωσμένους Τούρκους πολίτες να αναζητήσουν καταφύγιο νομιμότητας σε χώρες του εξωτερικού, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.
Τυχαίο και το πρωτοσέλιδο του Economist που επισημαίνει πως η Τουρκία είναι ένα βήμα από την Δικτατορία; «Όσο περισσότερο παραμένει στην εξουσία τόσο πιο αυταρχικός γίνεται», προειδοποιεί το βρετανικό περιοδικό για τον Τούρκο ηγεμόνα: «Οι επικριτές φιμώνονται, τα δικαστήρια παρενοχλούν αντιφρονούντες, το Ίντερνετ ουσιαστικά λογοκρίνεται», αναφέρει. «Η Δύση πρέπει να μιλήσει. Η Τουρκία είναι ένας ουσιαστικός – αν και ενοχλητικός, σύμμαχος – που βρίσκεται σε ένα από τα πιο στρατηγικώς ευαίσθητα μέρη στον κόσμο. Θα ήταν καταστροφή αν ο κ. Ερντογάν προσχωρούσε στη λέσχη των δικτατόρων», προειδοποιεί ο Economist.
Όσο για τις ΗΠΑ, δεν είναι λίγοι οι αναλυτές που παρομοιάζουν τον Τούρκο πρόεδρο με τον δικτάτορα Σαντάμ Χουσεΐν, ενώ ορισμένοι αξιωματούχοι στο παρελθόν έχουν εξομοιώσει απόλυτα το καθεστώς της Τουρκίας με αυτό της Βόρειας Κορέας.
Τα πράγματα για την Τουρκία στη Δύση έχουν αλλάξει, κάτι που αποδεικνύεται περίτρανα και από τη, αρνητική στάση της Ουάσιγκτον αναφορικά με την πώληση μαχητικών αεροσκαφών στην Τουρκία και την αναβάθμιση των υφιστάμενων απαρχαιωμένων. Αποτέλεσμα, ο Ταγίπ Ερντογάν βλέπει να χάνει ένα χαρτί στο οποίο είχε ποντάρει πολλά, ώστε να το χρησιμοποιήσει στο εσωτερικό ενόψει εκλογών, παραμυθιάζοντας τον τουρκικό λαό πως η ισχυρή Τουρκία μπορεί να εκβιάζει, να απειλεί και στο τέλος να παίρνει αυτό που θέλει. Ότι ακόμα και μεγάλες δυνάμεις υποχωρούν μπροστά στη «μεγάλη Τουρκία». Η αλήθεια όμως είναι πέρα για πέρα διαφορετική. Η τουρκική πολεμική Αεροπορία παραμένει με μαχητικά 4ης γενιάς, με έναν γερασμένο στόλο, την ώρα που η Ελλάδα κάνει άλματα προς το μέλλον αποκτώντας τα καλύτερα μαχητικά της Δύσης.
Παράλληλα, ο καιροσκοπισμός που διακρίνει την Τουρκία είναι σαφές πως δεν μπορεί να γίνεται πλέον ανεκτός. Η λογική της τουρκικής ηγεσίας «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ» πλέον δεν είναι αποδεκτή. Η τουρκική ηγεσία είναι πλέον έκθετη απέναντι στο διεθνή παράγοντα, με τους δυτικούς να απαντούν στον Ερντογάν με πράξεις. Σίγουρα όχι όσες θα έπρεπε, αλλά είναι δεδομένο πως αν συνεχίσει να διατηρεί αυτή τη στάση, αν συνεχίσει να αρνείται να δώσει το «πράσινο φως» στην ένταξη της Σουηδίας και Φιλανδίας στο ΝΑΤΟ, θέτοντας σε μεγάλο κίνδυνο τα συμφέροντας της Ευρωατλαντικής Συμμαχίας, τότε είναι δεδομένο πως οι αυστηρές κυρώσεις εναντίον της δεν θα αργήσουν.
Σε απόλυτη αντιδιαστολή εξελίσσεται η πορεία των σχέσεων της Χώρας μας με τις ΗΠΑ. Η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι ο καιροσκοπισμός είναι μία έννοια που δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο της. Διαχρονικά οι σχέσεις βελτιώνονται και σήμερα οι δύο χώρες συμπεραίνουν ότι οι σχέσεις τους είναι στο καλύτερο σημείο που ήταν ποτέ, με τις προοπτικές για το άμεσο μέλλον να είναι ακόμη καλύτερες!
Ο κίνδυνος όμως από την πλευρά της Τουρκίας ελλοχεύει. Ο τρόπος που θα αντιδράσει, τουλάχιστον μέχρι τις τουρκικές εκλογές, μετά και την ψυχρή υποδοχή που βρήκαν οι τουρκικές απαιτήσεις στην Ουάσιγκτον, είναι πλέον το ερώτημα που απασχολεί και την Αθήνα και το ΝΑΤΟ.
