Πέρα από τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, μερικές από τις πιο σκοτεινές, ζοφερές, τρομακτικές ιστορίες έχουν βγει μέσα από τον κόσμο των video games.
Λέγεται ότι ένα πραγματικά καλό video game μπορεί να αλλάξει εκείνον που το παίζει. Η λίστα που ακολουθεί, περιλαμβάνει 10 παιχνίδια που πετυχαίνουν ακριβώς αυτό, αλλά με αρνητικό τρόπο, τραυματίζοντας συναισθηματικά τον παίκτη. Τα κριτήρια που χρησιμοποίησε το Collider είναι το ακατάλληλο για ανηλίκους περιεχόμενο, η θεματολογία, η αισθητική, η αφήγηση, η πρωτοτυπία και ο αντίκτυπος που αφήνουν σε όποιον περάσει μερικές ώρες μαζί τους…
10. Inside (2016)
Το «Inside» της Playdead είναι ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που προέρχονται από ανεξάρτητα στούντιο. Ο παίκτης ελέγχει ένα αγόρι που προσπαθεί να διαφύγει από μια μυστηριώδη εγκατάσταση και σταδιακά εισχωρεί σε ένα εφιαλτικό εργαστήριο, όπου άνθρωποι φαίνεται να χρησιμοποιούνται ως αντικείμενα πειραμάτων. Το παιχνίδι δεν βασίζεται σε εκτεταμένους διαλόγους ή εξηγήσεις. Η αφήγηση γίνεται σχεδόν αποκλειστικά μέσα από το περιβάλλον, τον φωτισμό, τις κινήσεις και όσα συμβαίνουν στο φόντο. Η σκηνοθεσία χρησιμοποιεί τον φωτισμό όχι μόνο για να καθοδηγεί τον παίκτη αλλά και για να ενισχύει το αίσθημα εγκλωβισμού. Το αποτέλεσμα είναι ένα λιτό αλλά εξαιρετικά δυσοίωνο παιχνίδι, που μετατρέπει την αβεβαιότητα σε βασικό στοιχείο του τρόμου του.
9. Spec Ops: The Line (2012)
Ως κατηγορία παιχνιδιών, τα First Person Shooters (FPS) συχνά εξυμνούν τον πόλεμο – το «Spec Ops: The Line» επιλέγει την αντίθετη διαδρομή. Ο παίκτης αναλαμβάνει τον ρόλο του λοχαγού Μάρτιν Γουόκερ, επικεφαλής μιας τριών μελών της Delta Force που εισέρχονται στο κατεστραμμένο Ντουμπάι αναζητώντας μια αγνοούμενη μονάδα. Όμως αυτό που ξεκινά ως μια τυπική αποστολή διάσωσης μετατρέπεται σταδιακά σε ψυχολογικό εφιάλτη. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί τους ίδιους τους μηχανισμούς του εναντίον του παίκτη, αμφισβητώντας την τυφλή υπακοή στις εντολές και τον τρόπο με τον οποίο το είδος των FPS συνήθως εξωραΐζει τη βία. Εγκλήματα πολέμου, μετατραυματικό στρες και γνωστική ασυμφωνία γίνονται κεντρικά στοιχεία μιας βαθιά αντιπολεμικής ιστορίας.
8. This War of Mine (2014)
Εμπνευσμένο από την πολιορκία του Σαράγεβο, το «This War of Mine» μεταφέρει τον πόλεμο από την οπτική των στρατιωτών στην καθημερινότητα των αμάχων. Ο παίκτης ελέγχει μια μικρή ομάδα ανθρώπων που προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια κατεστραμμένη πόλη, αναζητώντας τροφή, φάρμακα και άλλα αναγκαία εφόδια. Αυτό που κάνει το παιχνίδι ιδιαίτερα ζοφερό είναι κυρίως από τα ηθικά διλήμματα που επιβάλλει. Η επιβίωση μπορεί να απαιτήσει κλοπή, εγκατάλειψη άλλων ανθρώπων ή αποφάσεις που σε διαφορετικές συνθήκες θα θεωρούνταν αδιανόητες. Εύκολες απαντήσεις δεν υπάρχουν. Το παιχνίδι αναγκάζει τον παίκτη να αναρωτηθεί τι θα έκανε ο ίδιος σε συνθήκες ακραίας στέρησης, μετατρέποντας τον πραγματικό ανθρώπινο πόνο σε έναν από τους πιο ισχυρούς μηχανισμούς αφήγησης.
7. SOMA (2015)
Η Frictional Games, γνωστή για μερικά εξαιρετικά παιχνίδια τρόμου, δημιούργησε με το «SOMA» κάτι περισσότερο από μια συμβατική ιστορία επιβίωσης. Ο Σάιμον Τζάρετ, ύστερα από σοβαρό τροχαίο ατύχημα, υποβάλλεται σε μια πειραματική εγκεφαλική σάρωση. Όταν ξυπνά, βρίσκεται περίπου έναν αιώνα αργότερα σε μια υποθαλάσσια εγκατάσταση. Εκεί συναντά βιο-μηχανικά τέρατα, ενώ προσπαθεί να καταλάβει τι έχει απομείνει από την ανθρωπότητα. Πέρα από τα τέρατα, ο πραγματικός τρόμος βρίσκεται στα φιλοσοφικά ερωτήματα του παιχνιδιού: τι είναι συνείδηση, τι σημαίνει ταυτότητα και αν ένα αντίγραφο ενός ανθρώπινου νου μπορεί να θεωρηθεί πραγματικό πρόσωπο. Το «SOMA» αφήνει στον παίκτη ένα επίμονο αίσθημα υπαρξιακής ασφυξίας που κορυφώνεται στο φινάλε.
6. Pathologic (2005)
Όταν μια μυστηριώδης αερομεταφερόμενη επιδημία καταστρέφει μια μικρή πόλη, ο παίκτης αναλαμβάνει τον ρόλο ενός γιατρού. Έχει μόλις δώδεκα ημέρες για να επιβιώσει, να ανακαλύψει την ιστορία του τόπου και να βρει θεραπεία. Αν αποτύχει, ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΟΛΟΙ! Το «Pathologic» είναι επίτηδες δύσκολο και συχνά απογοητευτικό. Οι πόροι είναι περιορισμένοι, ο χρόνος πιέζει και δεν υπάρχει τρόπος να σωθούν όλοι, κάτι που επιβαρύνει ψυχολογικά τον παίκτη. Ο οποίος καλείται συνεχώς να αποφασίζει ποιον θα βοηθήσει, ποιον θα εγκαταλείψει και πού θα διαθέσει όσα λίγα διαθέτει.
5. Silent Hill 2 (2001)
Πέρα από το ριμέικ του 2024, το πρωτότυπο «Silent Hill 2» που κυκλοφόρησε πριν από 25 χρόνια παραμένει μία από τις πιο σημαντικές ιστορίες ψυχολογικού τρόμου στα video games. Ο Τζέιμς Σάντερλαντ φτάνει στην πόλη Silent Hill αφού λάβει ένα γράμμα από τη νεκρή σύζυγό του. Αναζητώντας απαντήσεις, περιπλανιέται σε έναν παρακμιακό κόσμο γεμάτο τέρατα. Το περιβάλλον και τα τέρατα λειτουργούν ως εκφράσεις του υποσυνείδητου του πρωταγωνιστή, των ενοχών και των τραυμάτων του. Ο τρόμος είναι εσωτερικός, βαθιά ψυχολογικός, και η ιστορία εξερευνά τον πόνο, την απώλεια και την αυτοτιμωρία με τρόπο που επηρέασε ολόκληρο το είδος αυτών των games. Ακόμη και το τέλος του διατηρεί μια βαριά, σχεδόν ασφυκτική μελαγχολία.
4. Manhunt (2003)
Η Rockstar Games έχει ταυτιστεί με βίαιες σειρές παιχνιδιών όπως το Grand Theft Auto, όμως το παλαιότερο και λιγότερο γνωστό «Manhunt» προχώρησε πολύ περισσότερο. Ο θανατοποινίτης Τζέιμς Ερλ Κας αποφεύγει μυστηριωδώς την εκτέλεσή του και ξυπνά σε μια παρακμασμένη πόλη, όπου εξαναγκάζεται να συμμετέχει σε snuff films (βίντεο που απεικονίζουν πραγματικές δολοφονίες) κυνηγώντας μέλη συμμοριών. Το παιχνίδι φέρνει τον παίκτη ενοχλητικά κοντά στη βία και στις δολοφονίες, και τον ανταμείβει για τις πιο βίαιες εκτελέσεις. Με τη δυσφορία που προκαλεί, έγινε ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα παιχνίδια της εποχής του.
3. LISA: The Painful (2014)
Η καρτουνίστικη, 2D αισθητική του «LISA: The Painful» αρχικά δημιουργεί λάθος εντύπωση – αυτό σίγουρα δεν είναι «Super Mario»… Σε έναν κόσμο όπου ένα αποκαλυπτικό γεγονός έχει εξαφανίσει όλες τις γυναίκες, ο τοξικομανής Μπραντ βρίσκει ένα κοριτσάκι και αποφασίζει να το μεγαλώσει. Όταν εκείνο απάγεται, ξεκινά μια απέλπιδα προσπάθεια να το εντοπίσει. Το παιχνίδι εξαναγκάζει τον παίκτη να παίρνει οδυνηρές αποφάσεις με μόνιμες συνέπειες. Μπορεί να χρειαστεί να θυσιάσει μέλη της ομάδας του ή ακόμη και μέλη του ίδιου του σώματός του. Δεν υπάρχει εύκολη επιστροφή από αυτές τις επιλογές. Ο δρόμος είναι μακρύς και γεμάτος δυστυχία…
2. Fear & Hunger (2018)
Το «Fear & Hunger» απέκτησε φανατικό κοινό και θεωρείται ένα από τα πιο ιδιόμορφα survival horror RPG (Role Playing Games). Ο παίκτης επιλέγει έναν από τέσσερις χαρακτήρες και εισέρχεται σε ένα αναχρονιστικό, εχθρικό μπουντρούμι. Το παιχνίδι δεν στηρίζεται σε μια αυστηρά γραμμική αφήγηση. Η ιστορία προκύπτει από τις επιλογές, τις αποτυχίες και τις ανακαλύψεις του παίκτη. Κάθε κάθοδος στα βάθη μπορεί να οδηγήσει σε διαφορετικές φρικτές καταστάσεις, ενώ το σκοτεινό worldbuilding και οι αλλόκοτες αποκαλύψεις ενισχύουν διαρκώς την αίσθηση ότι τίποτε δεν είναι ασφαλές και συνθλίβουν κάθε ελπίδα. «Φόβος και πείνα» και πολλά ακόμη δεινά…
1. I Have No Mouth, and I Must Scream (1995)
Βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του Χάρλαν Έλισον, αυτό το point-and-click adventure επεκτείνει σημαντικά το αρχικό υλικό. Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ένας νοήμων υπερυπολογιστής αφανίζει σχεδόν ολόκληρη την ανθρωπότητα. Διατηρεί μόνο λίγους ανθρώπους ζωντανούς και ουσιαστικά αθάνατους, ώστε να μπορεί να τους βασανίζει επ’ αόριστον από μίσος για το ανθρώπινο είδος. Το παιχνίδι συγκεντρώνει σχεδόν κάθε πιθανή μορφή σκοτεινής θεματολογίας: βασανισμό, ενοχή, τραύμα, απελπισία και πλήρη απώλεια ελέγχου. Οι χαρακτήρες αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν τις αδυναμίες και τα εγκλήματα του παρελθόντος τους, ενώ η ίδια η επιβίωση δεν προσφέρει ουσιαστική ελπίδα. Αυτό που κάνει το «I Have No Mouth, and I Must Scream» είναι η αίσθηση απόλυτης αδυναμίας απέναντι σε μια πανίσχυρη δύναμη που έχει μετατρέψει την ανθρώπινη ύπαρξη σε ατέρμονο βασανιστήριο.
