Ο Παύλος Μαρινάκης εμφανίστηκε στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά» με την Αθηναΐδα Νέγκα και δεν μίλησε μόνο για την πολιτική, αλλά και για την προσωπική του ζωή.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μιλώντας για την πορεία του μέχρι τώρα τόνισε: «Όλη μου η ζωή είναι μία αμφισβήτηση όσων ήμουν απόλυτος. Από μένα τον ίδιο. Δηλαδή πέρασα στη Νομική λέγοντας ότι “παιδιά, αποκλείεται να γίνω δικηγόρος, θα πάρω το πτυχίο και θα γίνω δημοσιογράφος”. Και τώρα έχω δικηγορική εταιρεία και έχω περάσει από αρκετά δικηγορικά γραφεία. Όταν ξεκίνησα να σπουδάζω έλεγα “μακριά από την ενασχόληση με τις φοιτητικές παρατάξεις”. Στη συνέχεια εξελέγην πρόεδρος μετά από κάποια χρόνια της ΟΝΝΕΔ, αφού έκανα μία πορεία “ερασιτεχνικής” ενασχόλησης και τώρα είμαστε εδώ. Άρα, ποτέ μη λες ποτέ. Δεύτερον, όταν αναλαμβάνεις κάτι -γιατί μου έχει δώσει δύο πολύ μεγάλες ευκαιρίες ο πρωθυπουργός και όταν εξελέγην γραμματέας του κόμματος και τώρα ως κυβερνητικός εκπρόσωπος- δεν ξέρεις αν μπορείς να το κάνεις αυτό καλά ή όχι. Σφίγγεις τα δόντια και προχωράς.».
Για το αυτοάνοσο νόσημα με το οποίο έχει διαγνωστεί και για το άγχος στην καθημερινότητα: «Εντάξει, είναι σε μια κατάσταση που το 80% των ημερών του χρόνου, με βάση την 6μηνη μέτρηση και με τη βοήθεια των φαρμάκων, των ενέσεων αυτών που κάνουμε, των στικ, είναι σε «ύπνωση» τις περισσότερες ημέρες. Υπάρχουν κάποιες λίγο πιο δύσκολες ημέρες, αλλά εντάξει, τα τελευταία χρόνια η αγωγή αυτή, να ‘ναι καλά οι φαρμακευτικές εταιρείες… Έχω πάει μάλιστα τυχαία και στην εταιρεία που παρασκευάζει το βιολογικό παράγοντα που κάνω, χωρίς να το ξέρω και βλέποντας τα προϊόντα που είχε, συνειδητοποίησα ότι είναι η εταιρεία αυτή και πραγματικά η επιστήμη μάς έχει βοηθήσει να ζούμε πολύ καλύτερα. Συμφωνώ καταρχάς 100%, ότι ένας άνθρωπος ο οποίος είναι αγχώδης, ό,τι δουλειά και να κάνει, θα το εκπέμψει αυτό… Το έχω δουλέψει πάρα πολύ και ειδικά μετά την ανακοίνωση από τους γιατρούς της νόσου κτλ., αυτό το δούλεψα πολύ και από τότε που κάναμε και το παιδί μας. Σίγουρα δεν είμαι όπως ήμουνα. Όταν είχα κρίσιμο δικαστήριο, είχα συλλάβει τον εαυτό μου να κατεβαίνει στο αυτοκίνητο που είχα την δικογραφία μια – δυο φορές το βράδυ για να δω, ότι είναι όλα τα έγγραφα εκεί στο πορτμπαγκάζ, να ξανακλειδώνω και να ξανανεβαίνω… Ή μπορεί να ελέγχω το πρωί δέκα φορές, αν έχω πάρει το κινητό και το πορτοφόλι μου. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην ξυπνήσω πριν το ξυπνητήρι. Δεν υπάρχει περίπτωση να στήσω άνθρωπο, εκτός αν τύχει κάτι πολύ σοβαρό που θα ειδοποιήσω. Τώρα δεν ξέρω αν λέγεται άγχος ή υπευθυνότητα. Το ένα έχει να κάνει με το άλλο. Σίγουρα η πολιτική δεν επιτείνει τόσο το άγχος. Γιατί και η δουλειά, όταν ζεις από αυτό, πιο αγχώδης είναι».
Αν «ζεις» από την πολιτική: «Αν περιμένεις να ζήσεις από την πολιτική, “καλά κρασιά’. Η πολιτική δεν επιτείνει το άγχος. Η πολιτική επειδή έχει πολλά τοξικά χαρακτηριστικά, μην τα παρουσιάζουμε τα πράγματα… Τώρα αν ακούνε και νεότερα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν, να ασχοληθούν. Τους χρειαζόμαστε. Αλλά δεν είναι το “μικρό σπίτι στο λιβάδι”. Υπάρχουν, αυτό που λέμε έριδες… Εντάξει, μπορείς να επιλέξεις εσύ να προχωράς, αλλά όλο αυτό είναι το δύσκολο. Γιατί αυτό σου δημιουργεί μια πίεση και μια ένταση που υπό κανονικές συνθήκες στη ζωή σου δεν θα την είχες.
Πιστεύω ότι πρέπει να μειώνονται συνέχεια τα ασυμβίβαστα και οι υποχρεώσεις για αναστολές. Εάν θέλουμε να γίνει ένα «σπορ για κανονικούς ανθρώπους» και είναι ένα από τα βασικά μου προτάγματα, δηλαδή ανθρώπους κανονικούς που έχουν ένσημα είτε είναι στη μεσαία ή στη μικρομεσαία τάξη αναλόγως ο καθένας τι έχει κάνει μέχρι ένα σημείο στην ζωή του, πρέπει να επιτρέπει η πολιτική ενασχόληση σε κάποιον να έχει και μια δουλειά. Εντάξει, εκτός από κάποια αξιώματα που προφανώς δεν προλαβαίνεις κιόλας. Διαφορετικά ναι, δεν γίνεται».
