Μια σειρά από αναποδιές και απογοητεύσεις, άφησαν ψυχικά τραύματα στον Αμού Χάτζι, και τον οδήγησαν να ζει σαν ερημίτης στην επαρχία Φαρς του Ιράν για σχεδόν επτά δεκαετίες, μέσα σε ανθυγιεινές συνήθειες, με τον ίδιο να γίνεται αντικείμενο έρευνας παρασιτολόγων, αλλά και να ζει περισσότερο από τον μέσο όρο. Πέθανε όταν τον ανάγκασαν να πλυθεί.
Αποκαλείται ο «πιο βωμιάρης άνθρωπος στον κόσμο», καθώς για 60 χρόνια αρνήθηκε να κάνει μπάνιο. Ζούσε σε μια τρύπα που έσκαψε έξω από το χωριό Ντεζ Γκαχ, όπου τον υποδέχτηκαν οι γείτονές του, οι οποίοι προσπάθησαν να του προσφέρουν φαγητό, στέγη και είδη καθαρισμού — τα οποία όμως αρνήθηκε.
Σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, ο Αμού Χάτζι —ένα παρατσούκλι που σημαίνει «παλιός» στα φαρσί— φοβόταν ότι το σαπούνι και το νερό θα τον αρρώσταιναν ή θα του έφερναν κακοτυχία, και δεν του άρεσε η προσοχή που του προσέφερε η κατάστασή του, σημειώνοντας μάλιστα ότι οι προσπάθειες των ανθρώπων να τον «φροντίσουν» ή να αλλάξουν τον τρόπο ζωής του τον στεναχωρούσαν βαθιά.
Έτσι, για να επιβιώσει, ο άντρας δεν είχε κανένα πρόβλημα να βασίζεται στη συλλογή τροφής και στα ζώα που είχαν σκοτωθεί στους δρόμους. Τα κύρια γεύματά του συνήθως αποτελούσαν σάπια πτώματα που είχαν αφήσει πίσω τους άλλα αρπακτικά, και αυτό δεν τον ενοχλούσε καθόλου — μάλιστα, δήλωνε ότι το απόλυτα αγαπημένο του φαγητό ήταν ο σάπιος σκαντζόχοιρος.
Επίσης, έπινε κατά μέσο όρο πέντε λίτρα νερό την ημέρα, από το σκουριασμένο δοχείο λαδιού του —μη αποστειρωμένο και βρώμικο, σύμφωνα με τα μέσα ενημέρωσης— ή απευθείας από τις λακκούβες που έβρισκε.
Παρότι δεν δεχόταν βοήθεια από τους γείτονές του, ο Χάτζι είχε μια αδυναμία. Συχνά του χάριζαν καπνό και τον έβλεπαν να καπνίζει πολλά τσιγάρα ταυτόχρονα. Όταν του τελείωνε το απόθεμά του, τον έβλεπαν μερικές φορές να καπνίζει μια πίπα γεμάτη περιττώματα ζώων.
Μια άλλη ενδιαφέρουσα συνήθειά του ήταν ότι, όταν τα μαλλιά του μεγάλωναν τόσο ώστε να τον ενοχλούν, τα έκαιγε αντί να τα κόβει.
Το 2014, ο Χάτζι έγινε πρωτοσέλιδο στα διεθνή ΜΜΕ όταν η εφημερίδα «Tehran Times» δημοσίευσε μια συνέντευξή του σχετικά με τον τρόπο ζωής του.
Αυτή η δημοσιότητα τον οδήγησε να συναντήσει έναν παρασιτολόγο, τον Δρ Γκολάμρεζα Μολάβι, ο οποίος ανέθεσε στην ομάδα του να διενεργήσει εξετάσεις για να αξιολογήσει την υγεία του Χάτζι και να διαπιστώσει αν υπήρχαν υποκείμενες παθήσεις.
Τα αποτελέσματα των εξετάσεων, προς έκπληξη όλων, δεν έδειξαν κανένα ίχνος ασθένειας, εκτός από μία. Είχε προσβληθεί από τριχινίαση, μια παρασιτική λοίμωξη που μεταδίδεται μέσω των τροφίμων, πιθανότατα από το φαγητό του, αλλά δεν παρουσίαζε κανένα από τα συμπτώματα.
Η ιατρική του ομάδα πίστευε ότι ο τρόπος ζωής του —τον οποίο διατηρούσε ήδη για περίπου 60 χρόνια μέχρι τότε, σε ηλικία 80 ετών— είχε ενισχύσει το ανοσοποιητικό του σύστημα σε πρωτοφανή επίπεδα.
Στην ηλικία των 94 ετών, ο Χάτζι συμφώνησε να πλυθεί για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες. Για χρόνια οι συγχωριανοί του επιχειρούσαν να τον πλύνουν, ενώ μια φορά προσπάθησαν να τον ρίξουν με τη βία σε ένα ποτάμι, από το οποίο κατάφερε να ξεφύγει πηδώντας από ένα αυτοκίνητο εν κινήσει.
Στα τέλη του 2022, μια ομάδα ντόπιων κατάφερε τελικά να τον πείσει να μπει σε ένα ιδιωτικό μπάνιο. Μεταγενέστερες αναφορές αναφέρουν ότι, μετά το μπάνιο του, οι ντόπιοι εξεπλάγησαν όταν είδαν το γυμνό δέρμα του καλυμμένο με πύον και αιθάλη, απομεινάρια από χρόνια βρωμιάς.
Λίγες μέρες μετά το πλύσιμό του, ο Χάτζι αρρώστησε, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων IRNA. Τις επόμενες εβδομάδες η υγεία του επιδεινώθηκε ραγδαία και ο άνδρας πέθανε τον Οκτώβριο του 2022.
Επειδή είχε περάσει πάνω από μισό αιώνα συσσωρεύοντας ένα στρώμα αιθάλης, βρωμιάς και πύου που λειτουργούσε ουσιαστικά ως φράγμα ενάντια στα καιρικά φαινόμενα, οι τοπικές φήμες υποδείκνυαν έντονα ότι η απομάκρυνσή του θα προκαλούσε σοκ στο ανοσοποιητικό του σύστημα.
Παρόλα αυτά, ιατρικοί εμπειρογνώμονες από τη Σχολή Δημόσιας Υγείας της Τεχεράνης επισήμαναν ότι το ξαφνικό άγχος που προκάλεσε η διακοπή της ψυχολογικής ρουτίνας που ακολουθούσε όλη του τη ζωή ενδέχεται να τον επηρέασε, αλλά σε ηλικία 94 ετών, ο θάνατός του οφείλεται κατά πάσα πιθανότητα σε φυσικά αίτια και στην προχωρημένη ηλικία του.
Τη στιγμή του θανάτου του, ο Χάτζι είχε ξεπεράσει κατά πολύ το μέσο προσδόκιμο ζωής για τους άνδρες στο Ιράν, το οποίο είναι 74,9 έτη.
