ΑΝ ΜΗ ΤΙ ΑΛΛΟ, αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, και ασχέτως με το αποτέλεσμα του τελικού της Κυριακής, έβαλε οριστικό τέλος στη συζήτηση σχετικά με τον – νυν και αεί – «GOAT» του αθλήματος (αν θεωρήσουμε ότι μπορούσε να υφίσταται ακόμα μια τέτοια συζήτηση). Ακόμα και τώρα, στα σαράντα, ο Λιονέλ Μέσι παραμένει μια απόκοσμη περίπτωση. Όπως είχε πει παλιότερα κι ο συμπαίκτης του στην Μπαρτσελόνα, Κάρλες Πουγιόλ, «είναι πέρα από οτιδήποτε έχω δει, είναι εξωγήινος», άποψη με την οποία θα συμφωνούσε και ο διάσημος Γερμανός τεχνικός, Γιούργκεν Κλοπ, λέγοντας ότι ο Μέσι αποτελεί ίσως την πιο τρανή απόδειξη ότι «υπάρχει ζωή εκεί έξω, σε κάποιον άλλο πλανήτη». Κι όμως, ώρες-ώρες, μου είναι, ειδικά στο τελευταίο κομμάτι της εξωπραγματικής καριέρας του, πιο αντιπαθής ακόμα και από τον ιστορικό ανταγωνιστή του, τον Κριστιάνο Ρονάλντο (είχαμε την τύχη να δούμε στην ίδια γενιά δύο από τους κορυφαίους, αν όχι τους δύο κορυφαίους, στην ιστορία, συγχρόνως όμως είχαμε την ατυχία να πέσουμε σε δύο διόλου χαρισματικές, εκτός του τερέν, προσωπικότητες).
Ο Μέσι όμως; Τι άτομο είναι τελικά; Το παιδί με τα πατατάκια ή ένας Κάιζερ Σόζε με αθώο προσωπείο; Θα μάθουμε ποτέ, πέρα από τα γνωστά κλισέ (εσωστρεφής, κρυψίνους, προσηλωμένος); Έχει καμιά σημασία;
Στο φινάλε όμως, ό,τι κι αν του προσάψεις, ο Κριστιάνο Ρονάλντο είναι αυτό που βλέπεις. Δεν κρύβει το εγώ του, ούτε το «είναι» του. Είναι σαφές ότι ο Ρονάλντο θα ήταν ο κακός σε μια ταινία Τζέιμς Μποντ (και μάλιστα δευτεράντζα κακός, αλαζονικό κι αναλώσιμο αρχιτσιράκι, όχι καμιά σατανική ιδιοφυία) παρότι φυσικά ο ίδιος νομίζει ότι είναι ο Τζέιμς Μποντ. Ο Μέσι όμως; Τι άτομο είναι τελικά; Το παιδί με τα πατατάκια ή ένας Κάιζερ Σόζε με αθώο προσωπείο; Θα μάθουμε ποτέ, πέρα από τα γνωστά κλισέ (εσωστρεφής, κρυψίνους, προσηλωμένος); Έχει καμιά σημασία; Δεν αρκεί όλο αυτό που τον έχουμε δει να κάνει τόσα χρόνια στα γήπεδα ανεβάζοντας το ποδόσφαιρο σε ένα άλλο, εικονικό επίπεδο;
Δεν μπορεί να έχει ο κάθε σούπερ σταρ του επαγγελματικού πρωταθλητισμού την προσωπικότητα και το αφήγημα ενός Μοχάμεντ Άλι ή ενός Ντιέγκο Μαραντόνα, μορφές οι οποίες πρόσφεραν απλόχερα στο κοινό – συχνά χωρίς να αναλογιστούν τις επιπτώσεις στην καριέρα, τη φήμη, την περιουσία και την κληρονομιά τους – μια ολοκληρωμένη και πολυσύνθετη εικόνα του εαυτού τους. Ούτε μπορεί να διαθέτει την ιδιοσυγκρασιακή πληθωρικότητα ενός Καντονά ή ενός Ιμπραΐμοβιτς. Ο Μέσι όμως είναι υπερβολικά στεγνός, μουντός και άνοστος (ένας λευκός καμβάς στον οποίο στριμώχνονται χιλιάδες σπόνσορες) συγκριτικά με περιπτώσεις άλλων επιφανών GOAT του χθες, του σήμερα και του αύριο, από τον Πελέ και τον Κρόιφ μέχρι τον Μπαμπέ και τον Γιαμάλ, με τον οποίον θα τεθεί αντιμέτωπος στον τελικό της Κυριακής, μια εικοσαετία σχεδόν μετά από εκείνη τη μέρα στα αποδυτήρια του Καμπ Νου όπου ο 20χρονος Λιονέλ Μέσι φωτογραφήθηκε για το ημερολόγιο της Μπαρτσελόνα με ένα άγνωστο μωρό έξι μηνών που κάποτε θα χριζόταν ως ο διάδοχός του.
