«Για πόσο ακόμα θα παραμένουμε αδρανείς θεατές; Μέχρι να υποστούμε την επόμενη τραγωδία;»
To χθεσινό μπλακ άουτ στο FIR Αθηνών που έφερε μεγάλη ταλαιπωρία και καθυστερήσεις για χιλιάδες επιβάτες σχολιάζει με ανάρτησή της η Μαρία Καρυστιανού θέτοντας ζήτημα ασφαλείας και βάζοντας το ερώτημα για «”Τέμπη” και στον αέρα;».
Η Μαρία Καρυστιανού αναφέρεται σε προειδοποιήσεις από τους εργαζόμενους προς την κυβέρνηση για κίνδυνο αεροπορικού δυστυχήματος, τις οποίες η κυβέρνηση αγνοεί, όπως τονίζει.
Παράλληλα, κατηγορεί την κυβέρνηση πως προτιμά «το κλίμα ανασφάλειας στις μεταφορές, τον διεθνή διασυρμό, τα πρόστιμα και τις νομικές εμπλοκές της χώρας από το να εκσυγχρονίσουν τον εξοπλισμό και να εφαρμόσουν τους Κανόνες Ασφαλείας» και κλείνει την ανάρτησή της με μια πρόταση που φαίνεται πως -για ακόμη μία φορά- προαναγγέλλει την ανάληψη δράσης εκ μέρους της, πιθανώς με τη δημιουργία πολιτικού κόμματος: «Ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας, να αξιώσουμε σεβασμό και να κατακτήσουμε το όραμα ενός πραγματικού Κράτους Δικαίου».
Ολόκληρη η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού
«Τέμπη» και στον αέρα;
Οι προειδοποιήσεις των εργαζομένων στα αεροδρόμια για τον κίνδυνο ενός νέου αεροπορικού δυστυχήματος πληθαίνουν. Η κυβέρνηση, ωστόσο, επιμένει στην ίδια τακτική που ακολούθησε και στους σιδηροδρόμους: αγνοεί επιδεικτικά τους ειδικούς.
Αυτή η στάση αποδεικνύει πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όταν η αδιαφορία συστηματοποιείται, τα δυστυχήματα παύουν να είναι «ατυχείς στιγμές» και γίνονται προδιαγεγραμμένα εγκλήματα. Ακόμα και μετά την τραγωδία των Τεμπών, η επικοινωνιακή γραμμή παραμένει η ίδια: «συμβαίνουν παντού αυτά». Μια κυνική παραδοχή που παίζει με τη λογική και κυρίως με τη ζωή μας.
Το πιο εξοργιστικό; Προτιμούν το κλίμα ανασφάλειας στις μεταφορές, τον διεθνή διασυρμό, τα πρόστιμα και τις νομικές εμπλοκές της χώρας από το να εκσυγχρονίσουν τον εξοπλισμό και να εφαρμόσουν τους Κανόνες Ασφαλείας. Αποδεικνύουν άλλη μία φορά ότι οι έννοιες της ευσυνειδησίας και του κοινού καλού, τους είναι προφανώς άγνωστες.
Για πόσο ακόμα θα παραμένουμε αδρανείς θεατές; Μέχρι να υποστούμε την επόμενη τραγωδία;
Όχι! Ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας, να αξιώσουμε σεβασμό και να κατακτήσουμε το όραμα ενός πραγματικού Κράτους Δικαίου.
