Έντονη κριτική προς τους ηγέτες των κομμάτων της Αριστεράς που δεν παρευρέθηκαν στην κηδεία του Διονύση Σαββόπουλου εξέφρασε ο στιχουργός και αρθρογράφος Οδυσσέας Ιωάννου μέσω ανάρτησής του στο Facebook.
Ο Ιωάννου καταφέρεται εναντίον της θεσμικής Αριστεράς, υπογραμμίζοντας την απουσία τους από μια σημαντική στιγμή για την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας.
Στην ανάρτησή του με τίτλο «Πού ήσουνα χθες Αριστερά μου», ο Οδυσσέας Ιωάννου επισημαίνει με έντονο ύφος ότι η κηδεία του Διονύση Σαββόπουλου δεν ήταν απλά ένα πολιτικό γεγονός ούτε μια στιγμή που αφορά συγκεκριμένες πολιτικές πεποιθήσεις. Αντίθετα, χαρακτήρισε την ημέρα ως έναν αποχαιρετισμό σε μια Ελλάδα που έφτασε σε υψηλά επίπεδα τέχνης, αποδίδοντας τιμή στην καλύτερη εκδοχή του συλλογικού μας εαυτού.
«Η επίσημη Αριστερά», όπως αναφέρει, «ήταν απούσα» και η απουσία αυτή δημιούργησε περισσότερο θόρυβο από ό,τι συνήθως προκαλεί μια απουσία σε τέτοια γεγονότα. Ο ίδιος υπενθυμίζει ότι οι πολιτικές διαφωνίες με τον Σαββόπουλο έχουν εκφραστεί ανοιχτά στο παρελθόν, όμως η ημέρα της κηδείας δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για διαχωρισμούς.
Ο Ιωάννου θέτει ερωτήματα προς τους εκπροσώπους της θεσμικής Αριστεράς για το τι πραγματικά φοβήθηκαν να αντιμετωπίσουν με την παρουσία τους στην κηδεία. Απορρίπτει τα επιχειρήματα περί νομιμοποίησης πολιτικών ιδεολογιών ή κυβερνητικών εκδηλώσεων, υπογραμμίζοντας ότι η απουσία τους δεν ήταν απλώς από την εκδήλωση αλλά από τις ζωές των πολιτών και τον πολιτισμό γενικότερα.
Η ανάρτηση καταλήγει με μια προειδοποίηση για το σκοτάδι που πλησιάζει και την ανάγκη να μην γίνουν μέρος αυτού, εκφράζοντας την απογοήτευση του για τη συνεχή απομάκρυνση από τα όνειρα και τις αξίες που πρεσβεύει η τέχνη και η πολιτιστική κληρονομιά.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Οδυσσέα Ιωάννου:
Πού ήσουνα χθες Αριστερά μου;
Προσπαθώ εδώ και χρόνια να μην γράφω θυμωμένος. Να περιμένω. Όταν γράφεις θυμωμένος γίνεσαι φανατικός και, το χειρότερο, γίνεσαι άδικος με τους ανθρώπους.
Προσπάθησα πολύ να μην γράψω αυτό το κείμενο.
Χθες, δεν ήταν η κηδεία κανενός «δεξιού» Σαββόπουλου. Κανενός υποστηρικτή του Μητσοτάκη. Χθες ήταν ο αποχαιρετισμός σε μία Ελλάδα που κάποτε έπιασε απάτητες κορυφές στην τέχνη της. Αποχαιρετισμός στην καλή εκδοχή του εαυτού μας. Αποχαιρετισμός στην τρυφερότητα. Ήταν η κηδεία ενός ανθρώπου που κάποτε παρηγόρησε.
Και η επίσημη Αριστερά απούσα. Τόσο θόρυβο δεν έχει κάνει ξανά μία απουσία. Τουλάχιστον εγώ δεν θυμάμαι.
Πώς γίνεται να είσαι απών από την τρυφερότητα; Από την παρηγοριά; Πώς το κάνεις αυτό; Και κυρίως, σε ποιον νομίζεις πως το κάνεις; Ποιον τιμωρείς;
Του τα είπαμε όλοι του Σαββόπουλου όταν διαφωνήσαμε στις πολιτικές του τοποθετήσεις. Τα είπαμε, τελείωσε. Και δεν μετανιώνουμε.
Χθες όμως δεν ήταν μία τέτοια μέρα. Ήταν μία υπέροχη, ηλιόλουστη μέρα, που μας έδωσε μία ευκαιρία να φανούμε, όχι μεγαλόψυχοι, (δεν μας το ζήτησε κανένας) αλλά συνεπείς με το αίσθημά μας.
Όχι για όλους, συμφωνώ. Όχι για όσους έχουν δει τις ζωές τους να τσακίζονται από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα και δεν είχαν καμία όρεξη να συμμετέχουν, βλέποντας την αποκαρδιωτική εικόνα με τους εκπροσώπους της πλέον αμοραλιστικής Κυβέρνησης των τελευταίων δεκαετιών να έχουν πιάσει πρώτο στασίδι στην Μητρόπολη. Το ακούω εκείνο το «συγγνώμη που δεν έχουμε πάρει τόσο σοβαρά τα τραγούδια όσο εσείς, και δεν τα θεωρούμε κάτι σημαντικότερο από τις ζωές μας που κάθε μέρα βρίσκουν τοίχο. Συγγνώμη που για τον λόγο αυτό δεν έχουμε καρδιά να πενθήσουμε κάποιον που πήρε το μέρος τους τα τελευταία χρόνια.». Έχουν δίκιο, δεν υπάρχει «αισθάνεστε λάθος». Και ναι, τα τραγούδια δεν είναι σημαντικότερα. Είμαι μαζί τους, εκατό τοις εκατό.
Όχι για όσους, κυρίως νεότερους, λένε «Νισάφι πια, μας έχετε πλακώσει με το βάρος των μύθων σας και δεν μπορούμε να πάρουμε ανάσα. Σταματήστε να καθαγιάζετε και να εξιδανικεύετε το παρελθόν και την δική σας Ιστορία. Εμάς οι δικοί σας μύθοι δεν μας λένε τίποτα, έχουμε κάθε δικαίωμα να μην τους πενθήσουμε». Μαζί σας. Αλήθεια, μαζί σας με τα χίλια! Βέβαια παρά το γεγονός πως δεν είναι κοινή μας Ιστορία, είναι Ιστορία, μην αποκόβεστε από την Ιστορία, σεβαστείτε την, αμφισβητήστε μας όλους, φτιάξτε την δική σας. Αλλά οκ, μαζί σας.
Όχι για όσους δεν ακολουθούν κάποιο πρωτόκολλο πένθους, κάποια κανονικότητα φορεμένη. Δεν τους αρέσουν οι μπάντες και οι επίσημοι, τον αποχαιρετήσαν με ένα κρασάκι σπίτι και βάζοντας ένα cd του να παίζει.
Εγώ αναφέρομαι στους εκπροσώπους της θεσμικής Αριστεράς. Δεν έπρεπε να λείπετε. Τι φοβηθήκατε; Μήπως η παρουσία σας, νομιμοποιήσει κάποια ιδεολογία ή μία κυβερνητική φιέστα;
Δεν λείψατε χθες από την κηδεία του Σαββόπουλου. Λείψατε από τις ζωές σας. Από τις ζωές μας. Πάλι. Ξανά. Κρίμα.
Μας τελειώνουν οι λέξεις. Μας τελειώνουν τα όνειρα. Έρχεται σκοτάδι από παντού. Μη γίνεστε μέρος του.
