Η προσωπική στάση απέναντι στην τραγωδία και ο δρόμος προς την απόδοση ευθυνών παραμένουν το μεγάλο ζητούμενο για τις οικογένειες που θρηνούν μετά το δυστύχημα στα Τέμπη. Ο Αντώνης Ψαρόπουλος, μιλώντας στην ΕΡΤ, επέλεξε να θέσει ένα σαφές όριο ανάμεσα στη δικαστική διεκδίκηση και την πολιτική δραστηριότητα, υπογραμμίζοντας πως ο ίδιος παραμένει αφοσιωμένος αποκλειστικά στη νομική διαδικασία.
Το «αγκάθι» της πολιτικής και η στάση της Μαρίας Καρυστιανού
Ο δικηγόρος, που έχασε την κόρη του στην τραγωδία, κλήθηκε να σχολιάσει τη δημόσια παρουσία άλλων συγγενών, συμπεριλαμβανομένης της πρώην συζύγου του Μαρίας Καρυστιανού. «Αν κάποιος πιστεύει ότι μέσα από τον πολιτικό στίβο μπορεί να κερδηθεί η δικαιοσύνη, ας το προσπαθήσει και ας το επιδιώξει», ανέφερε, συμπληρώνοντας ωστόσο πως ο ίδιος θα επιμείνει στη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης, όσο ψηλά κι αν φτάνουν οι ευθύνες.
Όσον αφορά τη δημόσια εικόνα της Μαρίας Καρυστιανού, ο κ. Ψαρόπουλος προτίμησε να κρατήσει χαμηλούς τόνους. «Δεν θα σχολιάσω τον ρόλο και τη στάση της κας Καρυστιανού, το αν με ενοχλεί ή όχι θα το κρατήσω για εμένα, γιατί θα γίνει -γενικότερα- αντικείμενο εκμετάλλευσης στη δημόσια σφαίρα είτε θετικά είτε αρνητικά», σημείωσε με νόημα.
Τέμπη vs Ισπανία: Οι διαφορές στα συστήματα ασφαλείας
Ένα από τα κεντρικά σημεία της παρέμβασής του ήταν η σύγκριση με το πρόσφατο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία. Παρά τους αναπόφευκτους συνειρμούς, ο κ. Ψαρόπουλος εντόπισε σημαντικές αποκλίσεις.
«Το μόνο κοινό σημείο είναι ότι επρόκειτο για μια σύγκρουση. Τα τρένα κινούνταν σε διαφορετικές γραμμές και όχι στην ίδια, στην Ισπανία υπάρχουν συστήματα ασφαλείας που δεν υπήρχαν στην Ελλάδα και οι ταχύτητες ήταν προφανώς υψηλότερες», εξήγησε.
Παράλληλα, έθεσε ένα κρίσιμο ερώτημα για την έκρηξη που σημειώθηκε στα Τέμπη, αναρωτώμενος γιατί στην Ισπανία δεν προκλήθηκε αντίστοιχη πυρόσφαιρα παρά τη σφοδρότητα της σύγκρουσης.
Ο κοινός πόνος πάνω από τις διαφωνίες
Παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις που έχουν αναπτυχθεί ανάμεσα στις 56 οικογένειες των θυμάτων, ο Αντώνης Ψαρόπουλος τόνισε πως η οδύνη είναι κοινή και αδιαπραγμάτευτη.
«Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, ότι ανεξαρτήτως τι επιλογή κάνει ο καθένας από τους συγγενείς, συνεχίζει να έχει μια ιδιότητα η οποία δεν μπορεί να αφαιρεθεί ποτέ μέχρι να πεθάνει αυτή του γονέα ή του συγγενή που έχει χάσει με τόσο άσχημο και βίαιο τρόπο τον άνθρωπό του», δήλωσε. Κατέληξε δε πως, παρά τις όποιες αντιπαραθέσεις, ο στόχος παραμένει ένας: η δικαίωση των ψυχών που χάθηκαν άδικα, με τον καθένα να συνεισφέρει με τον τρόπο που θεωρεί πιο αποτελεσματικό.
