Πολλοί πιστεύουν ότι τα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών ζαρώνουν έπειτα από παραμονή στο νερό επειδή το δέρμα «φουσκώνει» απορροφώντας υγρά. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι διαφορετική και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα από βιολογικής άποψης.
Σύγχρονες επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι το χαρακτηριστικό ζάρωμα δεν αποτελεί παθητικό αποτέλεσμα απορρόφησης νερού, αλλά μια ενεργητική αντίδραση που ελέγχεται από το νευρικό σύστημα. Με άλλα λόγια, το σώμα δεν παραμορφώνεται απλώς λόγω υγρασίας, αλλά αντιδρά σε αυτήν.
Ο ρόλος του νευρικού συστήματος
Όταν τα δάχτυλα βυθίζονται στο νερό για αρκετά λεπτά, ενεργοποιούνται τα αισθητήρια νεύρα του δέρματος. Αυτά στέλνουν σήματα που προκαλούν συστολή των μικρών αιμοφόρων αγγείων κάτω από την επιφάνεια του δέρματος, μια διαδικασία γνωστή ως αγγειοσύσπαση.
Η αγγειοσύσπαση μειώνει τον όγκο του ιστού κάτω από το δέρμα. Καθώς ο εσωτερικός «όγκος» περιορίζεται, η επιφάνεια δημιουργεί πτυχώσεις και ρυτίδες. Έτσι προκύπτει η γνώριμη εικόνα των ζαρωμένων δαχτύλων μετά από μπάνιο στη θάλασσα ή στο μπάνιο.
Ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι σε άτομα με βλάβες στα νεύρα των άκρων, το φαινόμενο αυτό συχνά δεν εμφανίζεται, γεγονός που επιβεβαιώνει τον νευρολογικό του χαρακτήρα.
Το ζάρωμα δεν είναι τυχαίο. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι πρόκειται για προσαρμογή που βελτιώνει την πρόσφυση σε βρεγμένες επιφάνειες. Η ρυτιδωμένη υφή λειτουργεί παρόμοια με τα αυλάκια στα ελαστικά αυτοκινήτων: βοηθά στην απομάκρυνση του νερού και ενισχύει τον έλεγχο σε ολισθηρά αντικείμενα.
Πειράματα έχουν δείξει ότι άτομα με ζαρωμένα δάχτυλα μπορούν να χειριστούν πιο αποτελεσματικά βρεγμένα αντικείμενα σε σύγκριση με όταν το δέρμα τους είναι λείο. Το σώμα, δηλαδή, «προσαρμόζει» τα άκρα του για καλύτερη λειτουργικότητα στο υγρό περιβάλλον.
Πηγή: gazzetta.gr
