Για τα παιδικά του χρόνια, το όνειρό του να συνεργαστεί με τον πατέρα του, γνωστό δικηγόρο Αλέξη Κούγια αναφέρθηκε ο Χρήστος Κούγιας.
Μιλώντας στον ΑΝΤ1 ο Χρήστος Κούγιας που θέλει να γίνει δικηγόρος ήταν ιδιαίτερα καθησυχαστικός για την κατάσταση της υγείας του πατέρα του Αλέξη Κούγια.
Στην αρχή έκανε ιδιαίτερη αναφορά στους δύο γονείς του. «Δεν στερήθηκα τίποτα προφανώς. Οι γονείς μου ήταν μαζί μου εξαιρετικοί. Δεν αισθάνθηκα ποτέ παιδί χωρισμένων γονιών. Ο πατέρας μου ήταν πάντα εκεί. Με τη μάνα μου έμενα, αλλά ό,τι κι αν έκανα ήταν εκεί πάντα, από το πιο απλό ως στο πιο σημαντικό. Επικρατούσε ηρεμία γενικά στο σπίτι μου. Οι γονείς μου χώρισαν το 2007, αν θυμάμαι καλά, ήμουν 5 χρονών. Οπότε πώς να το πάρω; Δεν πολύ-καταλάβαινα τι γίνεται. Εγώ και η αδελφή μου μέναμε με τη μάνα μου, οπότε ο μπαμπάς μόνος του.
Όποτε είχε χρόνο μας έβλεπε. Σχεδόν κάθε μέρα. Όποτε ήταν στην Αθήνα τον βλέπαμε. Η μάνα μου δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα. Ίσα ίσα βγαίναμε και όλοι μαζί. Κάναμε πράγματα γενικά, και γιορτές, γενέθλια, όλα τα κάναμε μαζί. Έχουν μία επικοινωνία, φιλική πια προφανώς. Δεν θα ήθελα να είναι ξανά μαζί. Γιατί έχω συνηθίσει έτσι. Θεωρώ ότι πήραν μία απόφαση, η οποία δεν ήταν μόνο καλύτερη και για τους δύο, αλλά και για εμάς. Είμαστε μία φυσιολογική οικογένεια. Χωρισμένη οικογένεια, δεν σημαίνει ότι δεν είναι φυσιολογική. Μία κανονική οικογένεια. Δεν έχω κανένα παράπονο».
Στη συνέχεια, ο Χρήστος Κούγιας εξομολογήθηκε: «Από τα 18 μου μένω με τον πατέρα μου. Ήθελα να ζήσω και λίγο μαζί του. Είναι και πιο άνετα για μένα, γιατί άμα λείπει έχω τον χώρο μου. Και η μάνα μου καιρός είναι να ζήσει τη ζωή της κι αυτή λίγο. Μας μεγάλωσε 18 χρόνια, πρέπει λίγο να κοιτάξει τον εαυτό της, της το χρωστούσαμε κι εγώ και η μικρή. Η Μάιρα ούτως ή άλλως μένει στην Κύπρο οπότε μένω εγώ και ο πατέρας μου οι δυο μας, όλα καλά».
«Θέλω να τελειώσω τη νομική, θα το καταφέρω, να μπω στον δικηγορικό σύλλογο, για να μπορέσω να συνεχίσω το γραφείο του πατέρα μου, μαζί με την αδελφή μου. Θα ήθελα να δουλέψω και με τον πατέρα μου. Του το έχω πει και χαίρεται προφανώς, αλλά δεν περιμένω να γίνω καλός σαν τον πατέρα μου. Είναι κορυφή. Απλά δεν γίνεται! Τον θαυμάζω, είναι είδωλο για μένα, είναι μαχητής στη ζωή γενικότερα. Πάντα ήταν μόνος του κόντρα σε όλα. Αυτό που έχω κρατήσει από τον πατέρα μου είναι “να μην τα παρατάς ποτέ, σε τίποτα”. Το βλέπω στην πράξη.
Ο άνθρωπος έχει καρκίνο και βγαίνει κάθε μέρα στα δικαστήρια στα 74 του. Ο άνθρωπος είναι σαν ρομπότ, μηχανή. Θα ήθελα να κάνει ό,τι τον εμπνέει, αλλά πάντα με τη σύμφωνη γνώμη των γιατρών.
Δεν έχω μιλήσει με τους γιατρούς, ο πατέρας μου μιλάει μαζί τους, είναι δικό του θέμα. Δεν έχω προσπαθήσει να επικοινωνήσω πίσω από την πλάτη του. Απ’ ό,τι ξέρω, δεν συντρέχει κάποιος κίνδυνος για την υγεία του, είναι όλα ελεγχόμενα. Η “αλλαγή” του που λένε όλοι, οφείλεται σε αυτό που έχει γίνει με το μάτι, γιατί τα κιλά που έχει χάσει… δεν είναι όπως ήταν πριν δύο χρόνια. Τα κιλά που είχε πάρει ήταν λόγω της κορτιζόνης που έπαιρνε. Η φωνή του… ναι, μεγαλώνει, δεν έχει την αντοχή που είχε στα 40 και στα 50 του. Λογικό είναι να κουράζεται και η φωνή. Όλα θα βελτιωθούν και το μάτι θα επανέλθει».
