Ξημερώματα 31ης Ιανουρίου 1996. Στην περιοχή των Ιμίων, η ένταση έχει χτυπήσει κόκκινο. Ελληνικές και τουρκικές ναυτικές δυνάμεις έχουν κατακλύσει την περιοχή, ενώ κομάντος των δύο χωρών καταλαμβάνουν από μία βραχονησίδα.
Ελικόπτερο Agusta Bell του Πολεμικού Ναυτικού απονηώνεται από τη φρεγάτα «ΝΑΥΑΡΙΝΟΝ», εν μέσω έντονης κακοκαιρίας, με αποστολή αναγνώρισης για την ύπαρξη Τούρκων στρατιωτών επάνω στη δυτική βραχονησίδες.
Την ίδια στιγμή, λίγο πιο πάνω, περίπου στα 23.000 πόδια, πετάει σχηματισμός πέντε αεροσκαφών F4 που έχουν απογειωθεί από την Λάρισα.
Ανάμεσά τους, ο σημερινός αντιπτέραρχος ε.α και τότε σμηναγός της 337 Μοίρας Δημήτριος Τζουμερκιώτης. Ο ίδιος αφηγείται όσα βίωσε εκείνες της ώρες, περνώντας το μεγαλύτερο διάστημα μέσα στο αεροσκάφος του, με αναμμένους τους κινητήρες.
-Πώς βιώσατε τη νύχτα των Ιμίων;
Ήμουν σμηναγός στην 337 μοίρα αναχαιτίσεων. Η κρίση των Ιμίων έγινε ημέρα Δευτέρα, ξημερώνοντας Τρίτη. Το βράδυ της Κυριακής, κατά τις επτά, χτύπησε το μπίπερ μου και μόλις επικοινώνησα με τη μονάδα, μου είπαν ότι όλοι έπρεπε να επιστρέψουμε μέσα.
Οι πιλότοι, ήμασταν σε ετοιμότητα των 5 λεπτών, μέρα και νύχτα, με τα αεροπλάνα «φορτωμένα».
Η επόμενη μέρα κύλησε ομαλά. Το απόγευμα μάς αποδέσμευσαν, αλλά δεν πρόλαβα να μπω στο σπίτι μου και αμέσως με πήραν τηλέφωνο να επιστρέψω.
Στη μοίρα, μας είχαν δώσει αποστολές, με το πρώτο φως της Τρίτης, να χτυπήσουμε κάποιους στόχους τόσο μέσα στην Τουρκία όσο και κοντά στα Ίμια.
-Εσείς πού θα χτυπούσατε;
Ο δικός μου σχηματισμός θα χτυπούσε στη Σμύρνη, κάποιες κεραίες τηλεπικοινωνιών.
Ενώ σχεδιάζαμε την αποστολή, υπήρχαν κάποιες διαφωνίες γιατί ακόμα δεν είχαν αποδεσμεύσει του Εθνικούς Κανόνες Εμπλοκής,
Το βράδυ, μας βάζουν σε ετοιμότητα των 2 λεπτών! Αυτό σημαίνει ότι βρισκόμαστε μέσα στα αεροπλάνα, δεμένοι, με αναμμένους τους κινητήρες και περιμένουμε. Ο καιρός ήταν χάλια. Έβρεχε και είχε νέφη από τα 4.000 έως τα 32.000 πόδια. Αυτή η κακοκαιρία ήταν ο λόγος που δεν ήθελαν να απογειώσουν F16 και Mirage, παρά μόνο F4 που είχαν καλύτερη απόδοση σε τέτοιες συνθήκες.
Στη 1:05 απογειώνεται το πρώτο ζευγάρι αεροσκαφών και στις 2:30 πμ απογειώθηκε δεύτερο ζευγάρι, χωρίς να έχει επιστρέψει το πρώτο, κάτι που μας ανησύχησε αρκετά..
-Εσείς πότε απογειωθήκατε;
Λίγο μετά τις 3:00πμ, πετώντας στα 22-23.000 πόδια, μέσα σε σύννεφα καθ’ όλη τη διάρκεια της πτήσης, και με πολύ έντονες αναταράξεις. Φανταστείτε ότι οι αναταράξεις μάς έριχναν περίπου 300 με 500 πόδια χαμηλότερα.
Απέναντι, στην Τουρκία, είχε πλήρη ησυχία.
Όσο κάνουμε περιπολία, ακούμε ότι απογείωσαν ελικόπτερο για να δει τι υπήρχε επάνω στα Ίμια.Εμείς αναρωτιόμασταν «ποιος μουρλός έδωσε εντολή να απογειωθεί ελικόπτερο με τέτοιον καιρό;».
Μάλιστα, από όσα γνωρίζαμε, λίγο νωρίτερα είχαν δώσει εντολή και σε ελικόπτερο του στρατού να απογειωθεί, αλλά -πολύ σωστά- απάντησαν ότι οι καιρικές συνθήκες δεν τους επέτρεπαν να πάνε.
-Άρα, δεν αποδέχεστε το σενάριο ότι πιθανώς το ελικόπτερο να χτυπήθηκε;
Όχι, δεν το αποδέχομαι. Ακόμα και δικός μας άνθρωπος που ήταν στην επιτροπή διερεύνησης και το είδε, είπε ότι δεν είχε χτυπήματα από σφαίρες.
Πάντως, η εντολή που έδωσαν να πάει ένα άοπλο ελικόπτερο με προβολέα πάνω από μια βραχονησίδα με οπλισμένους στρατιώτες, ήταν λανθασμένη.
Επέστρεψα στη μονάδα κατά τις 5:30 τα ξημερώματα, αλλά αμέσως μου ζήτησαν να πάω σε ένα άλλο αεροπλάνο για να αντικαταστήσω έναν νέο κυβερνήτη. Παρόλο που μπήκα στο αεροσκάφος και ήμουν έτοιμος, δεν πρόλαβα να απογειωθώ γιατί “τα βρήκαν” οι δύο πλευρές.
– Φοβηθήκατε;
Είχα ξαναζήσει παρόμοιες καταστάσεις, όπως το ‘87 που ανήκα σε μια δύναμη η οποία θα χτυπούσε το Σισμίκ. Το ηθικό ήταν καλό.
Υπήρξε μόνο μια λεπτομέρεια που εγώ δεν πρόσεξα, αλλά θορύβησε πολύ την σύζυγό μου. Πριν φύγω από το σπίτι, της ζήτησα να ξυπνήσει την κόρη μας για να τη χαιρετήσω. Ήταν η πρώτη φορά που το έκανα.
