Νίκησε τη νόσο και για 5 χρόνια ήταν καλά
Η εξομολόγηση της μητέρας του 12χρονου Αλέξανδρου. Ο Αλέξανδρος μου νόσησε για πρώτη φορά στην τρυφερή ηλικία των 6 ετών .Ένα παιδάκι του νηπίου αναγκάστηκε ν’ αφήσει τους δεινόσαυρους του και να μπει στο νοσοκομείο. Χειρουργεία, χημειοθεραπείες ,ένα σωληνάκι να βγαίνει από μια τρύπα στο μικρό του στήθος, ο κύριος Hickman.
Νίκησε τη νόσο και για 5 χρόνια ήταν καλά. Ώσπου στα 12 του χρόνια ο γιος μου παρουσίασε υποτροπή της νόσου. Γκρεμίστηκε ο κόσμος του !Ετοιμαζόταν να πάει γυμνάσιο! Πως ένιωσα όταν τον έχασα; Έχασα το φως μου! Τον ήλιο μου! Την ελπίδα μου !Όλα!
Η Ματίνα Κυριάκου μητέρα του 12χρονου Αλέξανδρου, είναι μια μαμά που έχασε το παιδί της από καρκίνο, ένας σπάνιος άνθρωπος, η οποία μέσα από τον πόνο της, πήρε δύναμη για να συνεχίσει το έργο του γιου της, να σκορπά αισιοδοξία, να δίνει δύναμη στους γονείς και τα παιδιά των ογκολογικών κλινικών.
Αποχωρίστηκε τον γιο της σε ηλικία μόλις 13 ετών κι ενώ νοσούσε από καρκίνο. πήρε δύναμη για να συνεχίσει το έργο του λατρευτού της γιου 12χρονου Αλέξανδρου. Έτσι ξεκίνησε στο facebook την ομάδα περήφανων γονέων και φίλων παιδιών με απίστευτη δύναμη «Θα ξαναβγεί ο ήλιος. Αλέξανδρος ».
Σήμερα η ομάδα αυτή αριθμεί περίπου 18.000 μέλη με σκοπό κανένας γονιός να μην νοιώθει μόνος του και κανένα παιδί να μη χάσει την ελπίδα του, όπως η ίδια αναφέρει. Εγώ ένα πράγμα μόνο θα σας πω ! ΤΟ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ!!!!
“Στην αρχή ήμασταν 20 μαμάδες έπειτα 100 γονείς ύστερα μπήκαν και οι φίλοι και τώρα είναι 17.000 άνθρωποι”
–Περήφανη μαμά Ματίνα .Θέλεις να μας πεις πως ξεκίνησε η περιπέτεια του παιδιού;
-Ο Αλέξανδρος μου νόσησε για πρώτη φορά στην τρυφερή ηλικία των 6 ετών .Ένα παιδάκι του νηπίου αναγκάστηκε ν’ αφήσει τους δεινόσαυρούς του και να μπει στο νοσοκομείο. Χειρουργεία, χημειοθεραπείες ,ένα σωληνάκι να βγαίνει από μια τρύπα στο μικρό του στή8ος, ο κύριος Hickman.Δεν έχασε ποτέ τη ζωντάνια του ,την όρεξη του για παιχνίδι .Ώρες αμέτρητες παίζαμε μέσα στο δωμάτιο για μήνες συνεχόμενους!
-Ήσασταν μόνοι στα δωμάτια αυτά;
-Όχι δεν ήμασταν .Κι ο Αλέξανδρος πάντα έμπαινε με τα πιο «κλειστά» παιδιά. Τα παιδάκια που δεν ανοίγονταν ,που ήταν πιο θυμωμένα ,με το δίκιο τους .Και ξέρεις γιατί ;Γιατί κατάφερνε με τον ευγενικό του χαρακτήρα και την πρόθεσή του να βοηθάει ΠΑΝΤΑ , να τα κάνει φίλους του.
-Ευγενική ψυχή και μεγάλη καρδιά .Την κέρδισε λοιπόν την μάχη σε αυτό το στάδιο.
-Ναι ,την κέρδισε και για 5 χρόνια ήταν καλά.
-Ώσπου;
-Ώσπου στα 12 του χρόνια ο γιος μου παρουσίασε υποτροπή της νόσου. Γκρεμίστηκε ο κόσμος του !Ετοιμαζόταν να πάει γυμνάσιο !Θύμωσε πολύ αλλά για δέκα λεπτά μόνο!
-Τι εννοείς;!
-Μόλις πέρασαν τα δέκα λεπτά με φώναξε και μου είπε: «Εντάξει μαμά ,το νίκησα μία φορά ,μπορώ να το ξανακάνω !».Κι όντως το πάλεψε !Πέρασε πολύ δύσκολες καταστάσεις .Παρέλυσε και κατάφερε με την επιμονή και υπομονή του ,να ξαναπερπατήσει 6 μήνες μετά ,και ξανά παρέλυσε λίγο αργότερα……
-Πως πήρε την απόφαση να κατασκευάσει τις κονκάρδες του;
-Ενώ βρισκόμασταν στο εξωτερικό για τη θεραπεία του, και μετά από προτροπή του μπαμπά ,αποφάσισε να φτιάξει ένα μετάλλιο για τον ίδιο και για όλα τα παιδιά που αγωνίζονται .Όταν τον ρώτησαν τι θα ζωγραφίσει πάνω ,με κοίταξε με αγάπη και είπε :«Ένα άλογο!» .Ήξερε πως ήταν τ’ αγαπημένο μου ζώο !Έπειτα τον ρώτησαν :«Ποιο θα είναι το μήνυμα σου ;»,κι εκείνος απάντησε:
