Οι αποδείξεις «κόπηκαν» για 20 και 50 ευρώ. Οι διασταυρώσεις της εφορίας, όμως, έδειξαν άλλα. Έτσι ξεκίνησε ο έλεγχος της ΥΕΔΔΕ Θεσσαλονίκης σε αναισθησιολόγο που συνεργαζόταν με ιδιωτική κλινική και κατέληξε σε καταλογισμούς φόρων και προστίμων που ξεπέρασαν συνολικά τις 217.000 ευρώ, με το δικαστήριο να επικυρώνει τελικά την κρίση της φορολογικής διοίκησης.
Στο μικροσκόπιο των ελεγκτών μπήκε η περίοδος 2016–2017, όταν από το μεριδολόγιο της κλινικής προέκυπτε ότι ο γιατρός συμμετείχε σε εκατοντάδες επεμβάσεις διαφορετικής βαρύτητας, από απλές έως εξαιρετικά σύνθετες. Παρ’ όλα αυτά, στις αποδείξεις παροχής υπηρεσιών προς τους ασθενείς, η εικόνα ήταν σχεδόν μονοδιάστατη: πάνω από 80% των αποδείξεων είχαν αξία από 10 έως 50 ευρώ, ενώ μόλις το 1,83% κινούνταν στη ζώνη των 51 έως 100 ευρώ. Για την εφορία, το μοτίβο αυτό δεν μπορούσε να εξηγηθεί με βάση την κοινή πείρα και τη λογική της αγοράς υγείας.
Το κρίσιμο στοιχείο ήρθε από τη σύγκριση. Οι ίδιες επεμβάσεις, όταν τιμολογούνταν μέσω ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών προς την κλινική, εμφάνιζαν αμοιβές πολλαπλάσιες. Σε αρκετές περιπτώσεις, ο ίδιος γιατρός εμφανιζόταν να εισπράττει από ασφαλισμένο ασθενή 200, 300 ή και 400 ευρώ, ενώ από μη ασφαλισμένο μόλις 20 ή 50 ευρώ για πανομοιότυπη πράξη. Οι αποκλίσεις έφταναν ακόμη και το 1.600%, χωρίς να προκύπτει τεκμηρίωση για ειδικές συνθήκες ή κοινωνικά κριτήρια που θα δικαιολογούσαν τέτοια διαφορά.
Η εφορία θεώρησε ότι οι χαμηλές αποδείξεις λειτουργούσαν ως «τυπική κάλυψη» και ότι μέρος της πραγματικής αμοιβής αποκρυπτόταν. Με βάση πίνακες αμοιβών ασφαλιστικών εταιρειών και τη βαρύτητα των επεμβάσεων, προσδιόρισε εκ νέου τα έσοδα και κατέληξε σε αποκρυβείσα φορολογητέα ύλη σχεδόν 288.000 ευρώ για τα δύο έτη. Ακολούθησαν διορθωτικοί προσδιορισμοί φόρου εισοδήματος, ειδική εισφορά αλληλεγγύης και πρόστιμα ανακρίβειας, που συνολικά ξεπέρασαν τις 217.000 ευρώ.
Ο γιατρός προσέφυγε, υποστηρίζοντας ότι είχε δικαίωμα να καθορίζει ελεύθερα την αμοιβή του, ότι σε πολλές περιπτώσεις υπήρχαν κοινωνικοί λόγοι ή ειδικές συμφωνίες με ασθενείς και ότι οι πίνακες των ασφαλιστικών εταιρειών δεν μπορούν να αποτελούν τεκμήριο πραγματικής αμοιβής για μη ασφαλισμένους. Προσκόμισε, μάλιστα, υπεύθυνες δηλώσεις ασθενών που επιβεβαίωναν τα ποσά των αποδείξεων.
Το δικαστήριο, ωστόσο, έκρινε ότι το συνολικό μοτίβο χαμηλών και σχεδόν ενιαίων τιμολογήσεων, σε συνδυασμό με τις μεγάλες αποκλίσεις σε ίδιες πράξεις, συνιστά επαρκή ένδειξη απόκρυψης εισοδήματος. Έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στα στοιχεία της κλινικής και στις συγκρίσεις με τις αμοιβές που καταβάλλονται μέσω ασφαλιστικών εταιρειών, θεωρώντας ότι αντανακλούν τις πραγματικές συνθήκες της αγοράς. Οι υπεύθυνες δηλώσεις ασθενών κρίθηκαν ανεπαρκείς, λόγω της ιδιαίτερης σχέσης εξάρτησης με τον θεράποντα ιατρό.
Έτσι, η προσφυγή απορρίφθηκε, το καταβληθέν παράβολο καταπίπτει υπέρ του Δημοσίου.
Πηγή: protothema.gr
