Η τουρκική εφημερίδα Turkiye αξιοποιεί την αναθέρμανση των σχέσεων Άγκυρας–Καΐρου για να παρουσιάσει ένα σενάριο γεωπολιτικής ανατροπής στην Ανατολική Μεσόγειο, στο οποίο η Ελλάδα εμφανίζεται ως ο μεγάλος χαμένος που «φοβάται» την προοπτική τουρκoαιγυπτιακής συμφωνίας θαλάσσιων ζωνών. Με φόντο την πρόσφατη διαβούλευση Τουρκίας–Αιγύπτου για τη Λιβύη, η εφημερίδα συνδέει ευθέως τις κινήσεις αυτές με την «ταφόπλακα» της Μεγάλης Ιδέας και των ελληνικών σχεδιασμών για ΑΟΖ και ενεργειακά κοιτάσματα στην περιοχή.
Η εφημερίδα χτίζει το ρεπορτάζ της πάνω στη διαπίστωση ότι η Τουρκία «προσθέτει ένα ακόμη στρατηγικό βήμα» στη σκακιέρα της Λιβύης μέσα από έναν «κρίσιμο γύρο διαβουλεύσεων» με την Αίγυπτο, παρουσιάζοντας την Άγκυρα ως δύναμη που αναδιαμορφώνει μονομερώς τους κανόνες του παιχνιδιού. Στο πλαίσιο αυτό, η Αθήνα εμφανίζεται περίπου ως θεατής που παρακολουθεί ανήμπορη τις εξελίξεις, ενώ το τουρκικό κείμενο τονίζει ότι οι συζητήσεις Άγκυρας–Καΐρου «αρκούν για να κόψουν τον ύπνο της Ελλάδας».
Κεντρικό στοιχείο του δημοσιεύματος είναι η αναφορά στη «Μεγάλη Ιδέα», την οποία η Turkiye χρησιμοποιεί προπαγανδιστικά ως συνώνυμο «μαξιμαλιστικών ελληνικών ονείρων» στην Ανατολική Μεσόγειο. Η εφημερίδα υποστηρίζει ότι η συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών Τουρκίας–Λιβύης το 2019 «έθαψε στα νερά της Μεσογείου» αυτά τα ελληνικά σχέδια και ότι μια πιθανή συμφωνία Άγκυρας–Καΐρου θα αποτελούσε το οριστικό πλήγμα.
Το δημοσίευμα υποστηρίζει πως αν η Αίγυπτος υπογράψει συμφωνία θαλάσσιων ζωνών με την Τουρκία «βάσει διεθνούς δικαίου», θα κερδίσει 11.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα επιπλέον θαλάσσιας έκτασης, παρουσιάζοντας τον τουρκικό χάρτη ως πιο συμφέρον για το Κάιρο από τις υπάρχουσες ρυθμίσεις με την Ελλάδα. Στο ίδιο πλαίσιο, η Turkiye προβάλλει ότι τμήματα που η Ελλάδα θεωρεί δική της υφαλοκρηπίδα, συμπεριλαμβανομένου του λεγόμενου «18ου οικοπέδου», εντάσσονται στη σχεδιαζόμενη αιγυπτιακή ΑΟΖ σύμφωνα με την τουρκική πρόταση, ενώ κάνει λόγο και για ακύρωση, στην πράξη, «σφετεριστικών» οικοπέδων της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω τουρκικών ενεργειακών κινήσεων.
Πέρα από το τεχνικό σκέλος των θαλάσσιων ζωνών, η εφημερίδα δίνει έμφαση στον αυξημένο συντονισμό Τουρκίας–Αιγύπτου για τη Λιβύη, σημειώνοντας ότι στις συνομιλίες συζητήθηκαν τόσο τα όρια θαλάσσιας δικαιοδοσίας όσο και το πολιτικό μέλλον της χώρας, με κοινή θέση υπέρ ταυτόχρονων προεδρικών και βουλευτικών εκλογών και διατήρησης της εδαφικής της ακεραιότητας. Στο ίδιο σκηνικό εντάσσει και την επίσκεψη του Έλληνα ΥΠΕΞ Γιώργου Γεραπετρίτη στη Λιβύη, την οποία περιγράφει ως «άρον–άρον περιοδεία» με στόχο να «σπάσει» την επιρροή της Τουρκίας μέσω επαφών με τον Χαλίφα Χάφταρ και άλλους παίκτες στη λιβυκή σκηνή.
Η Turkiye επιχειρεί μέσα από το ρεπορτάζ να εμφανίσει την Άγκυρα ως κεντρικό πυλώνα «περιφερειακής σταθερότητας» που συντονίζεται με το Κάιρο για την πολιτική ομαλοποίηση της Λιβύης, συνδέοντας άμεσα αυτή τη σταθεροποίηση με τον έλεγχο των ενεργειακών πόρων και των θαλασσίων οδών. Ταυτόχρονα, με την προβολή της «ελληνικής ανησυχίας» και την αναβίωση της ρητορικής περί Μεγάλης Ιδέας, καλλιεργεί στο εσωτερικό της Τουρκίας την εικόνα μιας ισχυρής δύναμης που περιορίζει τις φιλοδοξίες της Αθήνας και ανατρέπει διαχρονικά ελληνικά και κυπριακά σχέδια στην Ανατολική Μεσόγειο
