«Μόλις χθες, το Ιράν εκτόξευσε έναν διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο δύο σταδίων με βεληνεκές 4.000 χιλιομέτρων προς έναν αμερικανικό στόχο στο νησί Ντιέγκο Γκαρσία», δήλωσε το Σάββατο ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Ισραήλ, Εγιάλ Ζαμίρ.
«Αυτοί οι πύραυλοι δεν προορίζονταν να χτυπήσουν το Ισραήλ. Η εμβέλειά τους φτάνει τις πρωτεύουσες της Ευρώπης — το Βερολίνο, το Παρίσι και η Ρώμη βρίσκονται όλες εντός της ζώνης άμεσης απειλής», πρόσθεσε.
Αποκλείστηκαν ιχνηλάτες X και περιεχόμενο
Οι ρυθμίσεις του Firefox απέτρεψαν την καταγραφή σας από αυτό το περιεχόμενο στους ιστοτόπους ή τη χρήση του για διαφημίσεις.
“We are halfway through, but the direction is clear. In about a week, on Passover, the holiday of freedom, we will continue to fight for our freedom and our future,”… pic.twitter.com/gEv7fOt0Be— Emanuel (Mannie) Fabian (@manniefabian) March 21, 2026
Ντιέγκο Γκαρσία: Η σκοτεινή ιστορία της αμερικανο-βρετανικής βάσης που απειλεί το Ιράν
Το όνομα «Ντιέγκο Γκαρσία» ήρθε στην παγκόσμια επικαιρότητα τις τελευταίες ώρες μετά την επίθεση του Ιράν με δύο βαλλιστικούς πυραύλους. Μια βάση που απέχει 4.000 χιλιόμετρα από την Τεχεράνη, η οποία αποτελεί ένα από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο ωστόσο αποκαλύφθηκε από την ιρανική επίθεση.
Όταν οι κυβερνήσεις του Μαυρίκιου και του Ηνωμένου Βασιλείου εξέδωσαν κοινή δήλωση, ανακοινώνοντας ότι είχαν «καταλήξει σε μια ιστορική πολιτική συμφωνία σχετικά με την άσκηση της κυριαρχίας επί του Αρχιπελάγους Τσάγκος» μετά από μισό αιώνα διαμάχης και δύο χρόνια άμεσων διαπραγματεύσεων, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν φέρεται να προχώρησε «έως το σημείο να την ‘επικροτήσει’ μέσα σε λίγα λεπτά από την ανακοίνωση».
Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ έχει κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένος.
Και αυτό γιατί, σύμφωνα με τη συμφωνία που επαινέθηκε ευρέως, η βρετανική κυριαρχία επί των περίπου 60 μικρών και ακατοίκητων νησιών του Αρχιπελάγους θα τερματιστεί, αλλά δεν θα υπάρξει καμία αλλαγή στο καθεστώς του κυριότερου και νοτιότερου νησιού, του Ντιέγκο Γκαρσία, όπου φιλοξενείται μια τεράστια και μυστική βάση του αμερικανικού ναυτικού.
Στο πλαίσιο της συμφωνίας, ο Μαυρίκιος, που απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Βρετανία το 1968 μετά την εγκατάλειψη της διεκδίκησης κυριαρχίας επί των Τσάγκος, συμφώνησε να επιτρέψει τη συνέχιση λειτουργίας της αμερικανικής βάσης στο Ντιέγκο Γκαρσία για τα επόμενα 99 χρόνια, με δυνατότητα ανανέωσης. Σύμφωνα με τη συμφωνία, οι Τσαγκοσιανοί, οι οποίοι εκδιώχθηκαν από το αρχιπέλαγος τη δεκαετία του 1960 και 1970 για να δημιουργηθεί η αμερικανική βάση, μπορούν να επιστρέψουν στα μικρότερα νησιά των Τσάγκος, αλλά εξακολουθούν να μην έχουν ελεύθερη πρόσβαση ή δυνατότητα μόνιμης εγκατάστασης στο Ντιέγκο Γκαρσία.
Παρά το γεγονός ότι η συμφωνία δεν ικανοποιεί τα Ηνωμένα Έθνη, που εδώ και χρόνια ζητούν την «πλήρη» αποαποικιοποίηση του Αρχιπελάγους, ούτε τους Τσαγκοσιανούς, οι οποίοι ήθελαν να «επιστρέψουν στο σπίτι τους» χωρίς περιορισμούς, ο Λευκός Οίκος αισθάνεται δικαίως ανακουφισμένος που επετεύχθη συμφωνία μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Μαυρίκιου, η οποία επιτρέπει στις ΗΠΑ να διατηρήσουν την στρατιωτική εγκατάσταση που χρησιμοποιούν για πάνω από 50 χρόνια.
Η στρατηγική θέση
Το Ντιέγκο Γκαρσία βρίσκεται στο κέντρο του Ινδικού Ωκεανού, στρατηγικά τοποθετημένο μεταξύ Ασίας και Αφρικής. Η βάση μπορεί να απέχει χιλιάδες μίλια από την Ουάσινγκτον, αλλά είναι σε εμβέλεια πτήσης από τη Μέση Ανατολή και έχει προσφέρει στις ΗΠΑ σημαντικό γεωπολιτικό πλεονέκτημα σε πολλές κρίσεις που απειλούν τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή.
Μετά την Ισλαμική επανάσταση του Ιράν το 1979, που ανέτρεψε τον Σάχη και ανασχεδίασε τον παγκόσμιο χάρτη συμμαχιών, το Ντιέγκο Γκαρσία υπέστη τη μεγαλύτερη επέκταση οποιασδήποτε αμερικανικής στρατιωτικής εγκατάστασης από τον πόλεμο του Βιετνάμ. Ωστόσο, η βάση έγινε πιο πολυσύχναστη μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, η βάση επεκτάθηκε περαιτέρω και φιλοξένησε επιπλέον 2.000 στελέχη της Πολεμικής Αεροπορίας.
Κατά τη διάρκεια του λεγόμενου «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», εκατοντάδες άτομα συνελήφθησαν, μεταφέρθηκαν ανά τον κόσμο και ανακρίθηκαν σε μυστικές φυλακές υπό την αιγίδα της CIA, χωρίς νομική εποπτεία. Τώρα γνωρίζουμε ότι το Ντιέγκο Γκαρσία επίσης συμμετείχε στο λεγόμενο πρόγραμμα «extraordinary rendition».
Για χρόνια, ωστόσο, τόσο Αμερικανοί όσο και Βρετανοί αξιωματούχοι αρνούνταν ότι η βάση φιλοξένησε ποτέ, ακόμη και προσωρινά, κρατούμενους του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας».
Όταν ρωτήθηκε από μέλη του κοινοβουλίου το 2004, ο τότε Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών Τζακ Στρο δήλωσε ότι «οι αμερικανικές αρχές μας διαβεβαίωσαν επανειλημμένα ότι κανένας κρατούμενος δεν πέρασε ποτέ μέσω του Ντιέγκο Γκαρσία». Σε συζήτηση το 2005, ισχυρίστηκε ότι «εκτός αν αρχίσουμε να πιστεύουμε σε θεωρίες συνωμοσίας (…) δεν υπάρχει καμία αλήθεια στους ισχυρισμούς ότι το Ηνωμένο Βασίλειο συμμετείχε σε πρακτικές μεταφοράς κρατουμένων».
Ωστόσο, το 2007, ο Ντικ Μάρτι, πρώην Ελβετός εισαγγελέας και εμπειρογνώμονας του Συμβουλίου της Ευρώπης, ανέφερε ότι είχε «λάβει επιβεβαιώσεις ότι αμερικανικές υπηρεσίες χρησιμοποίησαν το έδαφος του Ντιέγκο Γκαρσία (…) στην ‘επεξεργασία’ κρατουμένων υψηλής αξίας». Λίγους μήνες αργότερα, ο ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για τα βασανιστήρια, Μάνφρεντ Νόβακ, αποκάλυψε ότι είχε επίσης στοιχεία ότι το Ντιέγκο Γκαρσία χρησιμοποιήθηκε για «κρατήσεις» υπόπτων τρομοκρατίας.
Στις αρχές του 2008, ο πρώην διευθυντής της CIA, Μάικλ Χέιντεν, παραδέχθηκε ότι οι πληροφορίες που προηγουμένως είχαν δοθεί «καλή τη πίστει» στο ΗΒ «αποδείχθηκαν λανθασμένες». Οι ΗΠΑ εξέφρασαν τη λύπη τους για αυτό το «διοικητικό λάθος». Οι βρετανικές αρχές αναγκάστηκαν να παραδεχθούν ότι οι διαβεβαιώσεις που είχε δώσει ο Στρο ήταν λανθασμένες και παραδέχθηκαν ότι «δύο πτήσεις είχαν ανεφοδιαστεί στο Ντιέγκο Γκαρσία, αν και κανένας ύποπτος δεν αποβιβάστηκε». Αργότερα, όμως, έγινε σαφές ότι το νησί είχε πολύ μεγαλύτερο ρόλο στο πρόγραμμα και ότι το ΗΒ γνώριζε για αυτό.
Όταν η επιτροπή πληροφοριών της Γερουσίας των ΗΠΑ διερεύνησε περαιτέρω τη συμμετοχή της ναυτικής βάσης στο πρόγραμμα «extraordinary rendition», οι Βρετανοί διπλωμάτες πραγματοποίησαν πάνω από 20 συναντήσεις με μέλη της Γερουσίας για να αποτρέψουν τη δημοσιοποίηση οποιουδήποτε ρόλου της Βρετανίας. Παρά ταύτα, η απόρρητη έκθεση της Γερουσίας διαπίστωσε ότι το αμερικανικό πρόγραμμα απαγωγών και βασανιστηρίων δημιουργήθηκε με τη «πλήρη συνεργασία» του Λονδίνου.
Αργότερα, για να αποφύγει κάθε λογοδοσία, το Βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών ισχυρίστηκε ότι τα έγγραφα που αποκάλυπταν τη γνώση της Βρετανίας σχετικά με τις πρακτικές στο Ντιέγκο Γκαρσία είχαν καταστραφεί λόγω «υγρασίας». Οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες, ωστόσο, ανέφεραν ότι βρήκαν στοιχεία ότι η κυβέρνηση είχε συστηματικά καταστρέψει τα αρχεία πτήσεων του Ντιέγκο Γκαρσία. Η οργάνωση Reprieve σχολίασε σαρκαστικά ότι «η κυβέρνηση θα μπορούσε εξίσου καλά να πει ότι ο σκύλος έφαγε την εργασία για το σπίτι».
Ενώ το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει καταδικάσει πολλές χώρες-μέλη για συμμετοχή σε ενισχυμένες τεχνικές ανάκρισης που περιλάμβαναν βασανιστήρια σε «μαύρους χώρους», ούτε το αμερικανικό ούτε το βρετανικό δικαστικό σύστημα δίωξε κανέναν για τις πράξεις αυτές.
Η μοναδικά απομακρυσμένη θέση του Ντιέγκο Γκαρσία επέτρεψε στις ΗΠΑ και στον βρετανικό «ιδιοκτήτη» να διατηρήσουν τις επιχειρήσεις τους μακριά από τα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης για δεκαετίες. Το έδαφος, υπό βρετανική κυριαρχία, παρέμεινε σύμβολο συνεχιζόμενου αποικισμού στην περιοχή. Και η αμερικανική βάση εκεί ζημίωσε όχι μόνο τους Τσαγκοσιανούς, που εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους για να δημιουργηθεί η βάση, αλλά και όλους όσους επηρεάστηκαν από τις ενέργειες της Δύσης μετά την 11η Σεπτεμβρίου.
Συνεπώς, αντίθετα με την επίσημη αφήγηση, η πρόσφατη συμφωνία Ηνωμένου Βασιλείου–Μαυρικίου δεν υπερασπίζεται «τον διεθνή κανόνα του δικαίου» ούτε αποτελεί νίκη για τους Τσαγκοσιανούς – επιτρέπει μάλλον τη διατήρηση του πέπλου μυστικότητας και την ατιμωρησία για τα αδικήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Η συμφωνία, ανεξάρτητα από το πώς παρουσιάζεται, υπονομεύει περαιτέρω την αξιοπιστία της Δύσης και αναδεικνύει τις αδυναμίες της διπλωματίας στον έλεγχο των υπερβολών των κυρίαρχων δυνάμεων.
