Μία καταξιωμένη ηθοποιός του θεάτρου άφησε την τελευταία της πνοή βυθίζοντας στη θλίψη τον χώρο της υποκριτικής τέχνης. Η Σοφία Λάππου ήταν μία από τις πιο αγαπημένες συνεργάτιδες του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και είχε πάρει μέρος σε 57 παραστάσεις του.
Η ηθοποιός Σοφία Λάππου από το το 1962 έως και το 2011 συνεργάστηκε με δεκάδες μεγάλους Έλληνες σκηνοθέτες και πήρε μέρος σε εμβληματικά έργα. Σημειώνεται ότι ήταν παντρεμένη με τον συνάδελφό της, Διονύση Καλό.
Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος θέλησε να τιμήσει τη μνήμη της, δημοσιεύοντας μία ανακοίνωση για τον θάνατό της και το σπουδαίο της έργο στο θεατρικό σανίδι.
«Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος αποχαιρετά με βαθιά θλίψη και συγκίνηση την αγαπημένη ηθοποιό Σοφία Λάππου, έναν άνθρωπο φωτεινό, με σπάνιο ήθος και πολυδιάστατη προσφορά στο θέατρο και τον πολιτισμό.
Η Σοφία Λάππου υπήρξε μια εμβληματική παρουσία του ΚΘΒΕ, στο οποίο αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της καλλιτεχνικής της πορείας, από το 1962 έως το 2011. Συμμετείχε σε δεκάδες παραστάσεις, συνεργαζόμενη με κορυφαίους Έλληνες σκηνοθέτες και αφήνοντας το δικό της ξεχωριστό αποτύπωμα στη σκηνή, με ευαισθησία, συνέπεια και αφοσίωση στην τέχνη της υποκριτικής.
Σπούδασε στην Ανώτερη Δραματική Σχολή του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης, ενώ παράλληλα διεύρυνε το γνωστικό της πεδίο στη Σχολή Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ και στο Τμήμα Ευρωπαϊκού Πολιτισμού του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου. Η πνευματική της καλλιέργεια και η αγάπη της για τη γνώση συνόδευαν διαρκώς την καλλιτεχνική της διαδρομή.
Ξεχωριστή υπήρξε και η συμβολή της στην εκπαίδευση των νεότερων γενιών ηθοποιών. Δίδαξε επί δεκαεπτά χρόνια στη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ, ενώ υπήρξε Διευθύντρια στην Ανώτερη Σχολή Θεάτρου “Θυμέλη”. Για δεκαπέντε χρόνια δίδαξε Υποκριτική και Αγωγή του Λόγου στη Μελοδραματική Σχολή του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης και συνέχισε το διδακτικό της έργο στην Ανώτερη Σχολή Θεάτρου Ροντίδη, μεταδίδοντας με γενναιοδωρία τη γνώση και την εμπειρία της.
Παράλληλα, συμμετείχε στο συντακτικό επιτελείο της Εγκυκλοπαίδειας “Κόσμος”, επιβεβαιώνοντας το εύρος των ενδιαφερόντων και της προσφοράς της στον χώρο του πολιτισμού.
Υπήρξε σύζυγος του πρωταγωνιστή του ΚΘΒΕ, Διονύση Καλού, με τον οποίο μοιράστηκε μια κοινή πορεία ζωής και τέχνης, συνδεδεμένη άρρηκτα με την ιστορία του Θεάτρου.
Η προσφορά της αναγνωρίστηκε και τιμήθηκε με το Μετάλλιο του Δήμου Θεσσαλονίκης ως “Γυναίκα του Πολιτισμού”, μια διάκριση που αντικατοπτρίζει το ήθος, την ποιότητα και τη διαχρονική της συμβολή.
Η απώλειά της αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην οικογένεια του ΚΘΒΕ και στο Θέατρο. Θα τη θυμόμαστε πάντα για το ταλέντο, την ευγένεια, τη γενναιοδωρία και την αφοσίωσή της.
Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους της.
Καλό της ταξίδι», ανέφερε η ανακοίνωση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.
Οι 57 παραστάσεις στις οποίες συνεργάστηκε με το ΚΘΒΕ
• «Σίβυλλα» του Άγγελου Σικελιανού. Σκηνοθεσία: Σωκράτης Καραντινός (1963)
• «Τρωαδίτισσες» του Ευριπίδη. Σκηνοθεσία: Σωκράτης Καραντινός (1966)
• «Ψυχοσάββατο», «Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού», «Με το ζόρι παντρειά του Γρηγορίου Ξενόπουλου. Σκηνοθεσία: Ανδρέας Φιλιππίδης (1966)
• «Ο Έμπορος της Βενετίας» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Σκηνοθεσία: Κωστής Μιχαηλίδης (1967)
• «Ο Ταρτούφος» του Μολιέρου. Σκηνοθεσία: Κυριαζής Χαρατσάρης (1968)
• «Το φιόρο του Λεβάντε» του Γρηγορίου Ξενόπουλου. Σκηνοθεσία: Κωστής Μιχαηλίδης (1968)
• «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή. Σκηνοθεσία: Θάνος Κωτσόπουλος (1968)
• «Μαρία Δοξαπατρή» του Δημητρίου Βερναρδάκη. Σκηνοθεσία: Σπύρος Α. Ευαγγελάτος (1968)
• «Οι γυναίκες διασκεδάζουν» του Κάρλο Γκολντόνι. Σκηνοθεσία: Κυριαζής Χαρατσάρης (1969)
• «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Σκηνοθεσία: Θάνος Κωτσόπουλος (1969)
• «Αγαμέμνων» του Αισχύλου. Σκηνοθεσία: Θάνος Κωτσόπουλος (1969)
• «Πλούτος» του Αριστοφάνη. Σκηνοθεσία: Κυριαζής Χαρατσάρης (1969)
• «Φάουστ» του Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε. Σκηνοθεσία: Σπύρος Α. Ευαγγελάτος (1970)
• «Η Νύφη του Κούλουρης» του Ευάγγελου Παντόπουλου. Σκηνοθεσία: Κωστής Μιχαηλίδης (1970)
• «Ο Βασιλικός» του Αντωνίου Μάτεσι. Σκηνοθεσία: Κυριαζής Χαρατσάρης (1970)
• «’Ονειρο καλοκαιριάτικης νύχτας» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Σκηνοθεσία: Σπύρος Α. Ευαγγελάτος (1971)
• «Γεωργάκης Ολύμπιος» «Εμμανουήλ Παππάς» «Οι ρίζες» του Γιώργου Κιτσόπουλου. Σκηνοθεσία: Θάνος Κωτσόπουλος (1971)
• «Ο Διάκος» του Σωτήρη Πατατζή. Σκηνοθεσία: Λάμπρος Κωστόπουλος (1971)
• «Οι Βάτραχοι» του Αριστοφάνη. Σκηνοθεσία: Κωστής Μιχαηλίδης (1971)
• «Οι πίθηκοι» του Γρηγόρη Βαφιά. Σκηνοθεσία: Μαίρη Βοσταντζή (1971)
• «Δολοφόνος χωρίς πληρωμή» του Ευγένιου Ιονέσκο. Σκηνοθεσία: Μαίρη Βοσταντζή. (1972)
• «Το τσίρκο» του Νίκου Ζακόπουλου. Σκηνοθεσία: Μαίρη Βοσταντζή (1972)
• «Ο Βασιλιάς Ανήλιαγος» των Ιωάννη Πολέμη, Μαρίας Κούρση, Σκηνοθεσία: Μαίρη Βοσταντζή (1973)
• «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Σκηνοθεσία: Σπύρος Α. Ευαγγελάτος (1973)
• «Η μεταφυσική του μοσχαριού με τα δυό κεφάλια» του Στανισλάβ Ιγκνάσυ Βίτκιεβιτς. Σκηνοθεσία: Κούλα Αντωνιάδη (1973)
• «Οι Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη. Σκηνοθεσία: Κωστής Μιχαηλίδης (1974)
• «Ένας Όμηρος» του Μπρένταν Μπήαν. Σκηνοθεσία: Γιάννης Τσιώλης (1975)
• «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή. Σκηνοθεσία: Μίνως Βολανάκης (1975)
• «Ο κύριος Πούντιλα και ο άνθρωπός του ο Μάττη» του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Σκηνοθεσία: Μίνως Βολανάκης (1976)
• «Σφήκες» του Αριστοφάνη. Σκηνοθεσία: Ντίνος Γιαννόπουλος (1977)
• «Η απαγωγή της Σμαράγδως» του Μιχάλη Κουνελάκη (1977)
• «Ευχαριστώ τον ιατροδικαστή» του Γρηγόρη Σίμου. Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς (1978)
• «Νεφέλες» του Αριστοφάνη. Σκηνοθεσία: Γιώργος Ρεμούνδος (1978)
• «Ένα ευτυχές γεγονός! – Απογευματινή περιπέτεια» του Σλαβομίρ Μρόζεκ. Σκηνοθεσία: Θόδωρος Έξαρχος (1977)
• «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη. Σκηνοθεσία: Κωστής Μιχαηλίδης (1979)
• «Ο Ηλίθιος». Διασκευή του Μανώλη Σκουλούδη του ομώνυμο μυθιστορήματος του Ντοστογιέφσκι. Σκηνοθεσία: Τάκης Μουζενίδης (1980)
• «Καυγάδες στην Κιότζα» τοπυ Κάρλο Γκολντόνι. Σκηνοθεσία: Σπύρος Α. Ευαγγελάτος (1980)
• «Πίνγκ πόνγκ» του Αρτύρ Αντάμωφ. Σκηνοθεσία: Παύλος Παγανόπουλος (1980)
• «Το στραβόξυλο» του Δημήτρη Ψαθά. Σκηνοθεσία: Πάνος Χαρίτογλου (1981)
• «Η μεγάλη στιγμή» του Αλέκου Λιδωρίκη. Σκηνοθεσία: Πέπη Οικονομοπούλου (1990)
• «Γαλιλαίος» του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Σκηνοθεσία: Γιάννης Βεάκης (1990)
• «Η Νύχτα της Ιγκουάνα» του Τενεσί Ουΐλλιαμς . Σκηνοθεσία: Ανδρέας Βουτσινάς (1991)
• «Οθέλλος» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Σκηνοθεσία: Δημήτρης Έξαρχος (1992)
• «Φονικό στην Εκκλησιά» του Τόμας Έλιοτ Σέρνς. Σκηνοθεσία: Νίκος Χαραλάμπους (1993)
• «Το χάμαμ» του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι. Σκηνοθεσία: Βασίλης Παπαβασιλείου (1995)
• «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη. Σκηνοθεσία: Γιάννης Ρήγας (1996)
• «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού» του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Σκηνοθεσία; Γιάννης Ρήγας (1998)
• «Εν τω μνησθήναι αυτούς» του Δημήτρη Καρέλλη. Σκηνοθεσία: Πέτρος Θεοδώρου (1998)
• «Η Επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» του Φρίντριχ Ντίρενματ. Σκηνοθεσία: Εύης Γαβριηλίδης (1999)
• «Ένας ήρως με παντούφλες» του Αλέκου Σακελλάριου. Σκηνοθεσία: Πάνος Χαρίτογλου (1999)
• «Η νύφη της Κούλουρης» του Ευάγγελου Παντόπουλου. Σκηνοθεσία: Στέλιος Γούτης (2001)
• «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται» του Σπύρου Μελά. Σκηνοθεσία: Γιώργος Κιουρτσίδης (2003)
• «Τσικλιντάν» της Στέλλας Βογιατζόγλου. Σκηνοθεσία: Χριστίνα Χατζηβασιλείου (2005)
• «Ντόλλυ» του Θόρντον Ουάιλντερ. Σκηνοθεσία: Γιάννης Ιορδανίδης (2006)
• «Άντε ψυχούλα μου, σκότωσέ με» του Αζίζ Νεσίν. Σκηνοθεσία: Γιώργος Κιουρτσίδης (2007)
• «Μικρά Διονύσια». Σύνθεση κειμένων Κ.Χ. Μύρης. Σκηνοθεσία: Γιάννης Ρήγας (2011)
Συμμετοχές:
• Big Day: Αφιέρωμα στον Ουΐλιαμς | 08-03-2014
• Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας / 19-03-1999, Βοηθός σκηνοθέτη
• Ο αρχοντοχωριάτης / 20-12-1962 Χορεύτρια
Πηγή: newsit.gr
